Lieve Marjan.

Ik zit op mijn bank naar jou deze brief te schrijven, het schrijven naar jou helpt mij meestal mijn gedachten te ordenen, mijn gevoelens zonder commentaar te uiten. Letterlijk van mij af te schrijven, soms onsamenhangende zinnen. Als ik dan mijn woorden terug lees, nog een keer naar de woorden kijkt die ik ongenuanceerd eruit gooi, voel ik nog na of ik dit echt bedoel, of het klopt.

De regen klettert tegen de ramen, ik ben net terug van een boodschap doen.  Kletsnat geregend en koud.

Waarschijnlijk herken je van die dagen dat je wakker wordt, met zo’n onbestemd gevoel, de emoties hoog zitten en dat je eigenlijk niet direct kan duiden waar dit gevoel vandaan komt. Toen ik vanmorgen vroeg mijn ogen open deed, merkte ik dat ik nog even langer wilde blijven liggen. Dus draaide ik mij nog eens om. Langzamerhand bekroop mijn een gevoel van onrust, een k… gevoel dat mij in beslag nam.

Soms helpt het mij om naar buiten te gaan, mijzelf af te leiden om weer verfrissend thuis te komen. Anders naar dat gevoel kan kijken. Maar vandaag, zeker toen ik kletsnat van de regen thuis kwam, lukte het niet dat gevoel weg te krijgen. Het was eigenlijk alleen maar erger geworden. De tranen prikte achter mijn ogen. He gadver, wat is dit nou?

Dus besluit ik mijn gevoelens op te schrijven. Misschien helpt het mijn gevoel in woorden samen te vatten.

Verdrietig, boos, onmachtig zijn de eerste gedachten die voorbij komen, de woorden drukken zwaar op mijn lijf. Waar komen deze gevoelens vandaan?

Ik voel het verdriet, of is het meer de onmacht over het verdriet. Het verdriet van die ander, hoe die ander vertelt geraakt te zijn. Het raakt mij omdat ik de struggel bij die ander herken, deze niet weg kan nemen. Ik zou zo graag die ander wil beschermen tegen het ervaren van dit verdriet, voel de onmacht. Wat als ik? Dat ik de situatie niet kan veranderen weet ik wel, maar toch.

Tijdens een emotioneel gesprek dat ik gisteren had, heb ik vooral geprobeerd te luisteren, mee te leven, te verhelderen en er te zijn voor die ander. Nu een dag later, komen mijn eigen gevoelens onaangekondigd naar boven. Had deze nog geen plek gegeven. Ik realiseer mij, nu ik naar jou schrijf, dat ik schrijvende ruimte maakt voor mijn gevoelens. Het verdriet en de onmacht zijn niet weg, het delen ervan helpt, maakt het minder zwaar. Als ik naar de gang loop zie ik tot mijn verbazing een kaart op de mat liggen.

Met de tekst: Je verzamelt mensen in je leven, precies wie je nodig hebt om je heen. Sommigen leren je korte lessen, andere laten je nooit meer alleen. (lief leven) – Dank je wel dat je er bent, love you…..

Prachtig toch, hoe woorden kunnen raken. Ik haal diep adem, dankbaar.

Dank lieve vriendin, want ik weet dat je altijd met aandacht mijn brieven leest.

Jacquelien

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *