Lieve Marjan.

Afgelopen dagen werd vreugde overstemd door verdriet. 

Gisteren heb ik nog een berichtje van je gehad waar je deelde dat jullie aan het waken zijn bij je vader. Wat verdrietig en emotioneel zal dat zijn en tegelijkertijd misschien ook wel dankbaar dat jullie dit samen kunnen doen. 

Voor nu lijkt er veel op pauze te staan. Trainingen en activiteiten on hold. Bezoekjes aan dierbaren on hold. Maken van plannen voor de Kerst, die meestal rond deze periode opborrelen, on hold. 

Veel dingen worden uitgesteld, wanneer we weer wel afspraken kunnen maken is onzeker. Dat deze social distance nodig is, blijkt wel uit de cijfers, dat het ergens goed voor is stemt mij in ieder geval positief. 

Alle gedachten en verlangens die bij een stemming als deze voorbij komen zet ik regelmatig op pauze, anders merk ik hier neerslachtig van te worden. 

Meerdere keren per dag neem ik bewust even de tijd om die emoties en gedachten wel even de ruimte te geven, om ze beter te kunnen doseren. Dan helpt de 3 minuten adempauze. 

Mijn online meditatie wordt druk bezocht. De individuele aanmeldingen komen meer binnen dan ooit. De behoefte aan omgaan met alles wat er in deze periode van ons gevraagd wordt is groot. Verbinding, even uitchecken en ruimte maken voor wat ons zo onrustig maakt. 

Ik maak elke dag een wandeling, ook als ik best vermoeid na het werk thuis kom. Dit helpt om mijn gedachten te ordenen, te genieten van de herfstkleuren om mij heen. Vandaag werd ik mij ineens bewust van de glimlach op mijn gezicht toen ik de eendjes in het water zag dobberen. 

Eigenlijk zou ik ook wel meer kunnen dobberen, lijkt mij best lekker. 

Dobberen op het water, mee op de deining van het water. Zo nu en dan kopje onder, door het kroost heen onder water om daarna weer boven te komen. Het water van mijn veren schuddend en verder dobberen. Wachtend op de juiste golf om verder te gaan naar mijn bestemming. Soms even alleen om daarna weer aan te sluiten bij de anderen. 

Je weet dat ik aan het water woon, ik ga straks maar eens zitten op mijn bankje om te kijken naar de eendjes, de fuut die steeds weer kopje onder gaat en toch weer lekker eigenwijs boven komt. 

Lieve vriendin, sterkte voor deze komende tijd. En hoop weer snel van je te horen. 

Mijn hart gaat uit naar jou en je familie.                      Jacquelien 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *