Hank 11 september ’20. 

Lieve Marjan.

Even een berichtje van mij van ons vakantieadresje. Vandaag hebben we de laatste dag afgesloten met een boottochtje door de Biesbosch. Het was prachtig weer vandaag, niet te warm en windstil.

We hadden een sloepje gehuurd en met genoeg proviand en een korte broek, voor als het warmer werd gingen we op weg. Wat een prachtige omgeving, met een traag gangetje pruttelde we op het water. Langs de wilgenbossen, groene oevers en door kronkelende kreekjes. 

De Biesbosch is een groot gebied met nog steeds een getijdenverschil dus we moesten rekening met ondiepten, stroming en de afstand die we wilde afleggen. Met een waterkaart kwamen we een heel eind, soms best spannend als we een kreek binnen voeren waar je de bodem kon zien. Thoon manoeuvreerde zich als een ware schipper door de smalle beekjes heen. Het voordeel is van een sloepje huren dat je kunt aanleggen wanneer je wilt en genieten van de omgeving.

Ergens langs de oever gingen we van onze lunch en de omgeving genieten. Kabbelend water, zingende vogels en rust. Vooral die rust is wat ons opviel. Omdat wij buiten het seizoen hier zijn en op een doordeweekse dag, was er weinig tot geen beweging op het water. Serene rust, alsof de wereld nog sliep. Ver weg van alle verplichtingen, niet gestoord worden door de telefoon even offline. 

Zoals je gemerkt heb ben ik sowieso deze week meer offline. Alleen echt noodzakelijke berichten worden beantwoord en ik moet toegeven dat offline zijn niet altijd meevalt. De eerste dagen lag mijn telefoon binnen handbereik, wel op stil maar toch…..misschien dat, wat als dat….toch ff checken.

Helemaal offline gaan is in deze tijd al onmogelijk, toch is het geen overbodige luxe om zo nu en dan weer bewust afspraken met jezelf te maken. Waarom? Omdat ik mijn telefoon ongemerkt belangrijker maakt dan nodig is. Mijn telefoon zonder aanleiding soms al check als ik ’s morgens op de wc zit, op een terras, voor ik ga slapen langs de berichtten van facebook scroll, nog even een level spelen van een game, waardoor ik toch later ga slapen dan dat ik wil. Herkenbaar? 

Volgens mij kan het ook anders, waarom zou ik 24/7 bereikbaar moeten zijn, mijzelf en anderen van allerlei, vaak niet relevante informatie moeten voorzien? Mijn eerste stap deze week was de notificaties af te sluiten, waarom zou ik reageren op een groen flikkerend lampje? Een bericht wat op Insta is gepost? Ik moet zeggen, dat geeft al zoveel meer rust en ruimte en is zo simpel. 

Natuurlijk ga ik na mijn vakantie weer online posten en volgen, alleen meer bewust van de relevantie van wat ik post of like. Niet een like omdat ik mij verplicht voel te reageren, wel als het mij echt raakt.

Op het kaartje dat ik bij deze brief stuur, zie je de vakantiekiekjes. Nog niet online gepost trouwens J Nog een weekje offline nagenieten van deze nazomer en dan volgende week weer volledig, aanpast online.

Dikke kus, Jacquelien. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *