Lieve vriendin.

Jullie vakantie zit er bijna weer op, zie er al naar uit je weer te zien.  De afgelopen week hebben we onze activiteiten op een laag pitje gezet en kan niet wachten om weer samen aan de tafel te gaan zitten en bij te kletsen.

Ik heb over 3 weken vakantie, nou ja vakantie, we zijn vrij. Zoals je weet gaat onze geplande vakantie door de Corona niet door. De vakantie naar Indonesië, het geboorteland van mijn vader. Nicky mijn middelste dochter en haar (aanstaande man) Mike zouden met ons mee gaan. Mijn zoon en schoondochter waren ook van plan naar Bali te komen om samen met ons het geboorteland van mijn vader te bezoeken. We hadden ons er zo op verheugd, dit had toch niemand kunnen voorspellen. Maar goed, het is niet anders en als alles goed gaat, is ons plan volgend jaar te gaan. We gaan sowieso.

Onze plannen ontstonden eigenlijk toen ik met jouw Eric in gesprek kwam. Eric en ik delen Indonesische wortels en hij heeft veel kennis rondom de voormalige Nederlandse koloniën Nederlands-Indië, hij kan daar zo gepassioneerd over vertellen. Omdat ik er aan toe was om mij meer te verdiepen in de familiegeschiedenis van mijn vader, belanden we samen in een zoektocht naar het in kaart brengen van zijn verleden. Samen naar het archief in Den Haag.  Ik heb dozen vol met foto’s van mensen die ik nog nooit ontmoet heb, een stamboom, documenten van de periode dat mijn vader het KNIL diende en adressen van familie. Indonesië werd steeds tastbaarder, steeds meer bereikbaar.

Zo ging het balletje rollen en de kinderen gaven het laatste zetje. Mam, je moet gaan en wij gaan met je mee. Terwijl ik dit schrijf voel ik weer de liefde van hen naar mij, het gunnen. Wat een rijkdom samen met mijn lief en de kinderen naar onze roots. Ik hoop stilletjes dat de jongste ook meegaat, dat zou de cirkel rond maken.

Zoals je weet was het verlaten van Indonesië voor mijn vader geen vrijwillige beslissing en heeft ook mijn leven beïnvloed. De kinderen vonden het belangrijk dat ik mijzelf gun ook een andere kant van Indonesië te zien en ze hebben gelijk! Mijn vader zou ook super trots zijn en ons plan om naar Bali en Timor te gaan, waar wij familie gaan ontmoeten, blijft staan. Als eerbetoon naar hem.

Deze geplande reis heeft het vooral bij mijn middelste dochter de nieuwsgierigheid naar onze achtergrond aangewakkerd. Ze verdiept zich steeds meer in de achtergrond van de koloniale tijd en de geschiedenis van de onafhankelijkheid, stelt mij vragen over mijn vader en we gaan samen een taalcursus Maleis volgen.

Vandaag is het een speciale dag, 75 jaar vrijheid. Op 15 augustus 1945 gaven de Japanners zich over en werd twee dagen later de onafhankelijkheid van Indonesië uitgeroepen. Daarmee was het nog niet afgelopen in Indonesië. Tussen 15 augustus 1945 en 27 december 1949 vond de zogeheten bersiap-periode plaats; een bloedige burgeroorlog/onafhankelijkheidsoorlog waarin vele doden vielen aan zowel de Nederlandse als de Indonesische kant. Nederland is 1945 net bevrijd van de Duitsers, begon de grootste militaire operatie uit de Nederlandse geschiedenis. De Nederlandse oorlogsgeschiedenis hield dus niet op in 1945. De belangstelling voor de Nederlandse inmenging tijdens de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog groeit, maar veel van deze geschiedenis is nog onderbelicht en kan vanuit verschillende perspectieven worden bekeken.

Misschien heeft het zo moeten zijn dat de trip nog even is uitgesteld, heb ik nog even de tijd om meer verbinding te maken met mijn vaderland, hoe toepasselijk is dit woord.

Want zo voelt het de laatste tijd, dat er ruimte is ontstaan voor verbinding met dat deel van mijn toch pijnlijk verleden. Dit proces maakt mij completer, heelt de wonden.

Oh ja, ik ga donderdag met Nicky een trouwjurk kopen. Zo’n zin in, ben zo benieuwd hoe mijn kleine mooie meisje eruit zal zien in een trouwjurk. Wat gaat de tijd snel, soms verlang ik even naar de tijd dat ze naast mij in bed in slaap viel. Geniet van je gezinnetje, voor je het weet gaan ze het huis uit.

Nog een paar dagen en dan spreken we elkaar weer. Ik verbaas mij steeds weer hoeveel ik je te vertellen heb, de woorden op papier landen die ik vooraf niet had bedacht. Fijn om dit te delen.

Selamat tinggal

♥ groet, Jacquelien.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *