Lieve Marjan.

Wonderlijk toch, als er een aantal zekerheden weg vallen, we reageren en handelen op ieder zijn eigen manier. Het bijna schuldig voelen van het feit dat er momenten zijn van het ff niet weten. 

Wat ik lastig vind is mijn eigen koers te blijven varen, ik geef meditaties online, ontvang geen bezoek, hou de aangegeven afstand. Het lijkt alsof er een deel van Nederland is wat zich bewust is van deze situatie en voor een ander deel van Nederland het leven ogenschijnlijk verder gaat. Ik zit al zo lang binnen en wil genieten van de bloembollen. We houden toch afstand, ik word niet ziek. 

Ik wil hier niet over oordelen, mij niet mee laten slepen in deze achteloosheid en toch vind ik het lastig. Lastig om zelf ook niet gewoon de deur open te zetten en te zeggen, kom maar binnen. Met z’n drieën in een ruimte dat mag toch gewoon? Het heeft nu lang genoeg geduurd! Tegelijkertijd kijk ik naar de omgeving waar ik werk, het ziekenhuis. Daar liggen kinderen die kwetsbaar zijn, geen keuze hebben om naar buiten te gaan. Ouders afgezonderd van elkaar omdat zij elkaar niet willen besmetten, voor de andere kinderen thuis moeten zorgen. Ouderen die hun kleinkinderen niet kunnen zien, in een kamertje driehoog achter.  Dan ben ik weer terug in realiteit, zonder al te veel drama te creëren, het is nog niet voorbij. 

Terwijl ik schrijf, klinkt de muziek van Ludovico Einaoudi uit mijn boxen, neem een slokje van mijn thee, zak ik even onderuit in mijn stoel en adem. Ik hou het nog wel even vol. Iedereen beleeft deze periode op zijn eigen manier, er is geen fout of goed, dit is nieuw voor iedereen. Misschien kunnen we wel iets van elkaar leren, door te luisteren, elkaar te begrijpen, in te leven in die ander, die geen keuzes hebben.  

Fijn om dit even van mij af te schrijven, dit lucht op. Ik kijk uit naar jouw bericht. 

Dikke kus, Jacquelien

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *