Lieve vriendin,

Weer een week voorbij, een week van omgaan met veranderingen, aanpassen en verbazing. Maar ook frustratie en ongemak. Verschillende gevoelens die naar boven kwamen na de persconferentie en de maatregelen. De avond van de persconferentie kwamen mijn dochter en haar partner eten. Nog steeds houden we afstand, soms even stiekem een hand op haar schouder, een aai over haar bol. Het was weer zo fijn om elkaar te zien, bij te kletsen en samen te eten nog steeds op afstand.

Mijn dochter werkt in de evenementen wereld (sorry schat als ik het niet juist verwoord), in Utrecht. Een omgeving waar zij zich op haar plek voelt en zich volop kan ontwikkelen. Hoe triest dat door de situatie waar wij nu in leven zij knetter haar best moet doen zich staande te houden. En ze is niet alleen, ook onze andere kinderen moeten dealen met het niet naar het werk kunnen of wat dan ook, het voelt voor hen als stil staan.

Niet vooruit lijken te komen, in een periode van hun leven waar het juist gaat over aan de toekomst werken, te ontdekken. Samen uitgaan of een borrel drinken op het terras of innige omhelzingen met je vriendinnen. Ik ben super trots op hun geduld, het vermogen om zich aan te passen. Zich te houden aan de opgelegde regels, want zij begrijpen dat dit ernstig is, misschien niet voor hen maar wel voor anderen.

Ik wil niet oordelen of een discussie aangaan met mensen die anders denken, toch begrijp ik niet hoe het kan dat we de ‘jongeren’ zo streng veroordelen over hun gedrag? Ik zie bijvoorbeeld op straat meer jongeren met een mondkapje dan ‘ouderen’ omdat zij solidair willen zijn. Realiseren we ons wel hoeveel impact een tijd als deze invloed heeft op het leven van jongeren?

Natuurlijk ga ik er ook graag op uit, naar een museum of een hapje eten. Alleen naarmate ik ouder word lijken dingen die vroeger zo belangrijk leken, nu veel minder belangrijk, krijgen dingen een andere betekenis. Ik hoef niet meer zo nodig mijzelf te bewijzen, carrière te maken, kan beter relativeren dan eerst. Ik heb de kans gehad om te reizen, de wereld te zien.

Hoe gaat dit er voor de jongere generatie uitzien? Ik vind het niet zo gek dat zij de grenzen opzoeken, momenten egotistisch zijn. Natuurlijk ben ik niet voor het loslaten van de maatregelen, wel probeer ik met andere ogen naar de jeugd te kijken, met begrip.

Nog even volhouden. Een vaccin lijkt steeds dichterbij te komen, zei minister Hugo de Jonge (Volksgezondheid) tijdens een persconferentie over het coronavirus. Daarom vraagt hij Nederlanders “nog even vol te houden”. Dat doen we dan maar, nog even volhouden.

Volhouden buig ik liever om naar begrip. Begrijpen dat we niet altijd verantwoordelijk bezig kunnen zijn.  In het ziekenhuis dragen we sinds vorige week mondkapjes, ik kan je vertellen dat is echt een opgave. Mijn bril beslaat, ik krijg zuurstof tekort als ik de trap op loop, als ik glimlach zien anderen dat niet.

En hoe lang? Ik heb geen idee! In deze brief aan jou wil ik de jongere generatie een hart onder de riem steken, onze kinderen. Laten weten dat ik hun bewonder om hun betrokkenheid, de bereidwilligheid mee te doen, vol te houden. Dat er weer ruimte mag komen voor plannen maken, de wereld ontdekken, lol maken, zorgeloosheid.

Geniet van jullie vakantie, harte groet Jacquelien

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *