Lieve Marjan.

Nog steeds vol van onze Verstillingsochtend in de natuur, rij ik terug naar huis. Onze eerste verstillingsactiviteit is achter de rug en oh wat heb ik hiervan genoten. Dit samen met jou te ondernemen, de omgeving, het prachtige weer, woh! Wat zijn we toch bevoorrecht dit samen te mogen doen en te wonen in zo’n mooie omgeving. 

Soms geloof je dat iets werkt, maak je plannen en totdat je het daadwerkelijk uitvoert, weet je dat het werkt. 

Je had het in je brief over het vasthouden van routine en wat dat kan bieden. Inderdaad het vasthouden van iets wat je graag wilt vraagt om discipline, focus. En dat lukt zeker niet altijd. 

Zo mooi hoe je beschrijft dat het opmerken van het loslaten van de routine, inzicht geeft in wat je motivatie is om door te gaan.  En dat is volgens mij precies waar het overgaat als je iets wilt bereiken. Hoe hou je dat vol, zonder er in door te schieten.

Ik ga dan bij mijzelf te rade wat mijn innerlijke drijfveren zijn. De balans weer vinden tussen doorschieten en verslappen. Iets willen bereiken doe je niet alleen vanuit verstand, daar komt ook gevoel bij. Ik merk hoe ouder ik word dat ik steeds meer onderneem vanuit mijn innerlijke drijfveer. 

Waar ik vroeger externe drijfveren had, zoals andere gelukkig maken, geld of status, kan ik nu steeds meer vanuit mijn innerlijke drijfkracht vooruit.

Bereiken van wat mij gelukkig maakt, waar ik en andere blij van worden, vraagt om doorzettingsvermogen, kritisch zijn naar mijzelf en de omstandigheden. 

Ik heb veel gezeild in mijn leven en eigenlijk is het met zeilen precies zo. Als je recht tegen de wind in wilt zeilen, recht op je doel af, kom je niet vooruit, je drijft zelfs af.  

De beste manier om thuis te komen is door te laveren. Laveren is een term uit de scheepvaart en betekent: de zigzag tegen de wind in varen met een zeilboot. Hierbij wordt de boot steeds over een andere boeg gevaren, zonder de eindbestemming uit het oog te verliezen. 

Als zeiler leerde ik om eerst te kijken naar de weersomstandigheden, waar komt de wind vandaan en gaat het stormen of is het windstil? De weersomstandigheden bepaalde hoe ik mij zeilen zou zetten, welke koers ik ging uitzetten om ergens te komen. Trok ik de zeilen aan om vaart te maken, scherp aan de wind, gepast risico nemend of koos ik ervoor de zeilen wat te laten vieren en mee te deinen op de golven? 

Ik weet nog dat ik de adrenaline door mij heen stroomde als ik zo schuin mogelijk scherp aan de wind zeilde, het buiswater over mijn voeten en mijn gezicht voelde stromen, als ik dan de zeilen weer liet vieren voelde ik mij levensluchtig, een met het water. 

Op een bepaald moment konden we van een open boot naar een zeiljacht. Comfortabel, van alle luxe voorzien, koerscontrole, dieptemeter, rolfok. Maar ik miste het contact met het water, het spelen met de wind, mijn eigen koers bepalen aan de hand van de omstandigheden die ik wel of niet kon beïnvloeden. Het meeste haalde ik uit het zeilen op een open bootje, grappig he. 

Donderdag gaan we lekker aan de slag, maar eerst de fotosessie. Het wordt prachtig weer, dus ik ben er klaar voor. Ahoy schipper, on board.

Liefdevolle groet, Jacquelien. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *