Lieve Marjan.

Gisteren had ik een wandel afspraak met mijn dochter, normaal niet echt bijzonder.

We hadden afgesproken in het bos, waar zij haar jeugd heeft doorgebracht. We hadden de hoop dat de maatregelen na 28 april iets versoepeld zouden worden en tegelijkertijd was het voor ons allebei gek genoeg ook wel oke zo. Het zou heel gek zijn als we elkaar ineens massaal weer mogen zien en naar ons het werk gaan. Dus prima zo, stap voor stap.

Behalve natuurlijk dat we als gezin nog steeds niet bij elkaar kunnen zijn. Wij hadden elkaar op 30 maart, haar 30ste verjaardag voor het laats live gezien. In de tuin, zonder elkaar aan te raken en deze speciale dag echt te vieren. Voelde armoedig en vreemd, alsof je iets deed wat niet mocht.

Nu 4 weken verder bedachten we een oplossing. Ja, als de nood hoog is ontstaan de beste ideeën. We nemen deze crisis allebei zeker serieus, maar samen wandelen in het bos, dat kan toch wel? Ik was helemaal excited, voelde het verlangen er iets speciaals van te maken door mijn hele lijf. Blijheid, ja dat was het, alsof je eindelijk die afspraak had met die secret lover. (Niet dat ik dat heb meegemaakt hoor) . 

En wat is leuker om haar dan te verrassen, er een feestelijk moment van te maken. Ik legde een fles prosecco, 2 plastic glazen en 2 klapstoelen in mijn achterbak. We hadden elkaar waarschijnlijk veel te vertellen hebben, want we zijn allebei de afgelopen weken opgeslokt door ons werk en de weg vinden in deze nieuwe situatie. Toen ik haar zag wilde ik haar meteen vasthouden, knuffelen zoals we altijd doen. Maar dat was niet mogelijk. We gingen tegenover elkaar zitten en namen een moment om even stil te zijn. Te ervaren wat deze ongewone situatie met ons deed. Samen zijn, op een plek waar wij als gezin veel gewandeld hebben, zij als kind met haar broer, de verhalen over vroeger kwamen los.

We hebben gewandeld zonder een echte route, waardoor we soms in rondjes liepen, we andere mensen die aan een picknick tafel zaten uit te rusten meerdere keren langsliepen en zij ons uiteindelijk vroegen of we de weg kwijt waren?  Serieuze gesprekken, hilarische momenten, een lach en een traan alles kwam voorbij in onze uiteindelijk 3 uur durende wandeling.  

Was het de prosecco, de zon, de herinneringen, de plek waardoor deze middag zo speciaal werd? Ik weet het niet en ik hoef het ook niet te verklaren. Het voelde zo en nu ik dit zo naar jou schrijf voel ik het weer. In mijn borst, in mijn hart. Dat gevoel is liefde, dankbaarheid voor deze speciale momenten. Nog meer realiseer ik mij dat het overdenken en woorden geven aan mijn gevoel, mij nog dichter brengt bij waar het om gaat. Contact vanuit je hart, ook als het onmogelijk lijkt. Fijn om dit gevoel met jou te delen.

Veel plezier in Oeroeboeroe en geniet van de mooie momenten. Xxxxxx Jacquelien. 

 

(Red. Oeroeboeroe is de naam van het vakantiehuisje van Marjan in Drenthe)

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *