Lieve Marjan.

Een mooi begin van de dag, zonnetje scheen beneden uitnodigend naar binnen. Ik ben de hele week druk geweest, vroeg de deur uit, soms zelfs toen het nog donker was. En terwijl ik zo op mijn meditatiekussen zat, realiseer ik mij ineens dat de herfst is begonnen.

De kleuren zijn zachter, het zonlicht staat lager, het ruikt anders. Zo nu en dan komt er een wolkje voorbij en valt mij op hoe snel ik weer in mijn hoofd beland.

Oh, ja ik denk dat het zo gaat toch gaat regenen en voor ik het weet geniet ik niet meer van het moment. In de werkelijkheid schijnt de zon nog steeds en is er geen regen. Dus zeg ik tegen mijzelf, relax en sluit mijn ogen om mijn meditatiemomentje te nemen. En natuurlijk gaan er allerlei gedachten voorbij, maar dat is helemaal oke. Als ik mij na het zitten mijzelf uitrek en naar buiten stap ruik ik de herfst.

Ik hou van de seizoenen jij ook? Zo kan ik genieten van de zon, de geur van droog gras, de regen na een warme dag. Als ik vanuit huis naar mijn werk in Utrecht rij pak ik ’s morgens vroeg bewust de weg binnendoor en draai mijn auto raampjes open. Ruik de geur van de aarde, de bloeiende heide, de mist, droogte, de regen het ruikt steeds weer anders.

Het zijn vaak vertrouwde geuren, die een glimlach om mijn mond creëren, mij inspireren. De herfst, ja hoor hij is begonnen! Ik kan echt genieten van de zomer dat weet je, maar de herfst zeker kan waarderen. Voor mij is het merkbaar dat ik meer naar binnen gaat, letterlijk en figuurlijk. Het binnen gezellig en warm maakt.

Als je de herfst vanuit de energetische kant (Chinese geneeskunde) benaderd is de herfst verbonden aan het element ‘metaal’. Het metaal element kan veranderen van vorm, van vloeibaar naar vast. Van een warme zomer naar een koude winter.

De herfst nodigt mij uit om meer naar binnen te gaan. Meer tijd voor reflectie en meditatie, lezen, appeltaart bakken, warme kleuren kleding, een boek lezen op de bank met een warme thee erbij, heerlijk. Ga in ieder geval nu het nog droog is lekker het bos in, de bladeren veranderen van kleur en de gevallen beukennootjes knisperen onder mijn voeten die op de grond liggen.

Dat we meer naar binnen gaan heeft in deze tijd wel een nadeel, zeker nu de besmettingen weer op gaan lopen. Ik ben niet bang om ziek te worden, ga ervan uit dat ik een goed werkend afweersysteem heb en ben mij bewust dat de kans op besmet te worden best groot is. Wel maak ik mij zorgen voor wat een besmetting te weeg brengt. Niet kunnen werken, niet mijn familie kunnen zien, de kans mijn oudere schoonmoeder te besmetten enzovoort, enzovoort. Laten we hopen dat de gevolgen beperkt blijven.

Fijn om weer ruimte te maken voor het schrijven naar jou. Te reflecteren over wat ik je wil vertellen en als ik niets weet even los te laten, gewoon voor mij uit staren. De stilte, de stilte laten zijn.

Ik pak een boekje van mijn favoriete schrijver Toon Tellegen, wat ik ooit voor mijn verjaardag heb gehad en blader deze door op zoek naar een passend gedicht, voor dit moment.  

Herfst

Een vliegje in de herfst,
vliegt tussen de takken van een berk-
geur van bladeren,
natte aarde-
en tussen die takken is niets
en tussen die en die,
het vliegje denkt misschien:
de spin is een verzinsel, het eerste web
moet nog worden uitgevonden!
Het wordt donker,
de maan komt op,
oud bos,
slingerende paden, nauwelijks lanen,
de moed om te verdwalen
bijna gemist.

© Toon Tellegen
uit Gedichten 1977-1999

 

Liefs,

 Jacquelien

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *