Lieve Marjan.

Ik was je niet vergeten hoor, maar gisteren was zo’n onwerkelijke dag dat ik niet aan schrijven ben toegekomen.

Zoals je weet werk in een ziekenhuis als ‘gastvrouw eten en drinken’ voor een externe partij die werkzaam is op diverse gebieden zoals bedrijfsrestaurants, evenementen business, hospitality en nog veel meer. 

Een mooi bedrijf om voor te werken. Maar vooral de plek, het stimuleren en verzorgen van eten en drinken voor kinderen met kanker maakt deze baan tot een droombaan. 

Ik ga vrijwel nooit met tegenzin naar mijn werk. Het is hard werken, fysiek en mentaal en toch kom ik energievol thuis. Het is een combinatie van verschillende dingen, de ouders en de kinderen die zo dankbaar zijn als je iets voor hun doet, de veerkracht en vechtlust van deze kinderen, mijn collega’s die allemaal met passie komen werken, de zorg bij de ouders uit handen nemen zodat zij zich volledig kunnen richten op hun kind, dat maakt het zo speciaal. We krijgen regelmatig een mooie tekening, een handkus, een glimlach, kortom een lach en een traan. Je merkt wel ik kan hier nog veel meer over kan vertellen. 

Hiervoor heb ik op een heel ander niveau heb gewerkt, lange dagen met grote verantwoordelijkheden, doelen en targets. Die periode van presteren en targets halen paste toen en heb ik veel van geleerd en goed van geleefd. Ik had die drive nodig, want ik had een doel voor ogen.

Toen de kinderen zelfstandiger werden, alles op zijn plek viel en ‘het moeten’ op de achtergrond verdween, ontstond er ruimte om de balans op te maken. Ik kreeg helaas geen tijd om zelf een keuze te maken hoe verder, want ik verloor mijn baan. Achteraf ben ik dankbaar voor deze periode van nietsdoen en hoewel het een pittige periode was, ging ik voor ‘pas op de plaats’. Vertragen, verstillen, geduld en vertrouwen. Ik had op dat moment geen baan en geen idee wat ik wilde, wat ik wel wist is niet doorgaan zoals het was.  

Ik besloot het bedrijfsleven achter mij te laten en voor mijzelf te beginnen, op zoek naar parttime baan als back-up en om een onderdeel van een team te blijven.  Wat was ik blij toen ik nu ruim 2 jaar geleden deze baan kreeg. Totdat de corona uitbrak. De maatregelen op evenementen en het thuiswerken raakte ons bedrijf hard. We gingen de laatste weken en nog steeds door een onzekere en spannende periode. Ineens was de vanzelfsprekendheid op werk verdwenen. 

Gisteren hoorden we dat alle contracten op onze locatie verlengd worden. Ik wil niet op alle details ingaan, maar je kunt je wel voorstellen dat er een zucht van opluchting door ons heen ging. De groepsapp stond bol van mensen die proosten, proosten op het behoud van onze baan. Ik ben zo blij, werd geraakt door de tranen van mijn lieve collega’s. Tegelijkertijd realiseer ik mij dat er meer mensen geraakt zijn door de corona-uitbraak en natuurlijk mogen we dankbaar zijn als wij en mensen om ons heen gezond en wel deze periode door zijn gekomen, maar een baan verliezen is zeker ook ingrijpend. 

Het verliezen van werk is en dat kan ik zeggen uit ervaring is voor veel mensen een traumatische gebeurtenis. Het gaat om meer dan alleen je werk kwijt raken. Het komt tegemoet aan fundamentele behoeftes als inkomen, veiligheid, status, zekerheid, zelfvertrouwen, erbij horen en betekenisvol zijn. Daarom is voor veel mensen werk belangrijk of dit nu betaald of onbetaald is. We leven gelukkig in een land waar we een sociaal vangnet hebben dat is waar. Al moet ik zeggen het rondkomen met een bijstandsuitkering een hele uitdaging is als je een gezin hebt met studerende kinderen en zeker stressvol is.

Ik prijs mij gelukkig en dankbaar voor de grote en kleine dingen in het leven, het behouden van mijn baan, gezond zijn.

Afgelopen donderdag met jou op onze fotosessie, gisteren met mijn man op ons terras aan het water luisteren naar de vogels, de liefdevolle schoondochter die zorgt voor het eten tijdens een uitgesteld verjaardagsmoment voor mijn mooie blije dochter, het pianospel van mijn zoon speciaal voor ons, de glimlach van een kind die voor een behandeling komt en een broodje gezond besteld met mayo, een moeder die dankjewel zegt omdat ze haar eerste kopje koffie krijgt, volgende week mijn verjaardag mogen vieren met alle kinderen (eindelijk weer) en ga zo maar door…….

Geluk zit in de kleine dingen, precies zoals Toon Hermans zijn onvergetelijke gedicht. 

Geluk

Geluk is geen kathedraal,

misschien een klein kapelletje.

Geen kermis luid en kolossaal,

misschien een carrouselletje.

Geluk is geen zomer van smetteloos blauw,

maar nu en dan een zonnetje.

Geluk dat is geen zeppelin,

’t is hooguit ’n ballonnetje.

Toon Hermans

Een dikke kus en bedankt voor onze geluksmomentjes, Jacquelien 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *