Lieve Marjan

Ondernemen in deze onzekere tijd is zeker een echte uitdaging. Ik zie van dichtbij hoe de horeca worstelt met het naleven van de maatregelen en hoe de kleine ondernemers zich langzaam kopje onder voelen gaan. Ik was een paar weken terug in Amsterdam, bij een sieradenwinkeltje in de 9 straatjes. De eigenaresse vertelde dat ik de eerste serieuze betalende klant was in die week.  Toeristen blijven weg en het lijkt erop dat de Amsterdammers zelf er alleen op uit gaan voor de basis behoeften, zo vertelde zij. 

Ook wij zitten in zo’n ritme, we doen zo efficiënt mogelijk boodschappen, vermijden drukke plekken, zijn voornamelijk samen, sociale contacten zijn minimaal en zomaar slenteren door de winkelstraat of over de markt behoort niet meer vanzelfsprekend tot ons zaterdaguitje. We zijn niet bang, maar wel voorzichtig en vermijden de kans op besmetting zo veel mogelijk. 

Volgende week gaan we een weekje weg, naar de Biesbosch. Fietsen mee en duimen voor droog weer. Best nostalgisch voor mij, vakantie in Nederland. In mijn jeugd bracht ik de vakanties met mijn ouders, broer en zus door Nederland. Geld voor een vakantie naar het buitenland was er eenvoudig weg niet. Fietsen over de Hilversumse hei, de heuvels in Limburg en langs de Biesbosch en brachten weken door aan het strand van Katwijk aan Zee. De Biesbosch opnieuw verkennen stond nog op mijn verlanglijstje, alleen nu met een elektrische fiets, haha. 

De kinderen zijn ook in Nederland gebleven, een huisje in Drente, op de camping aan het water en ik kreeg net een app van de middelste die ingepakt tegen de regen op een zeilboot het IJsselmeer gaat verkennen. Stoere kinderen die letterlijk bewegen op de golven van het leven. 

Wat mij opvalt is dat we steeds meer ons eigen landje aan het (her)ontdekken zijn en waarderen. Van mensen om mij heen hoor ik reacties als; “ik was vergeten hoe mooi Nederland is” en hoe ze genoten hebben van de pittoreske dorpjes, de natuur en de weidse stranden van Zeeland. We lijken tevreden met de mogelijkheden die we hebben, te waarderen van wat we anders heel normaal vinden. Daarnaast verlangen we ook naar andere tijden. 

Voor mij is de kunst van tevreden zijn de balans te vinden tussen verlangen en gelukkig zijn met wat er is. Verlangen is volgens mij heel menselijk, zolang het geen obsessief verlangen is, kun je best tevreden zijn. 

In het boeddhisme wordt verlangen gezien als iets dat geluk juist in de weg staat. Als je niet langer verlangt, ben je van je lijden verlost, zeggen boeddhisten. Klinkt als complete vrijheid, maar verlangen loslaten gaat mij echt niet lukken in dit leven, hoe graag ik ook zou willen. Toch ben ik er mij van bewust, dat verlangen mij ook kan bepreken tot het niet waarderen wat er is. Bewust zijn, dat helpt. 

Als ik jou zo op mijn bankje zit te schrijven verlang ik naar een simpel kopje koffie, de zon want het regent. En ook zaken waarover ik in mijn achterhoofd weet geen invloed op te hebben; het knuffelen van de kinderen, een etentje organiseren en met z’n allen aan tafel. Als ik aan deze gedachten toegeef wordt het lastiger.  

Terug naar het hier en nu, niet te veel vooruit denken aan wat er nog gaat komen, dat helpt mij! Waarderen wat er nu is, dat brengt rust. Mij realiseren dat niet alles gaat zoals ik nu zou willen, ik het voor nu mee zal moeten doen. En als ik om nu opnieuw om mij heen kijk en mijn man mijn koffie naast mij neerzet, de zon naar binnen schijnt, is het best oke. Nog een weekje werken en dan even lekker uitwaaien in de Biesbosch, samen fietsen. Verlang er nu al naar. ☺

Kus, Jacquelien.  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *