Lieve Marjan.

Afgelopen week ben ik 61 geworden. Ik kan het zelf bijna niet geloven. Toen ik jonger was en iemand werd 61 jaar dacht ik, jeetje wat oud! Zij waren in mijn ogen op hun retour, op weg naar hun pensioen. Mensen om mij heen vragen of ik het erg vind om ouder te worden. 

Ik voel mij natuurlijk geen dertig, dat is duidelijk, maar 61???? Als ik op de computer een formulier met invullen met mijn geboortedatum, moet ik wel heel ver door scrollen. Als ik foto’s van vroeger bekijk zie ik ook uiterlijk een verschil. Mijn haar is grijs, ben kleiner geworden en draag geen korte rokjes meer. In de bus staat een aantrekkelijke man voor mij op en vraagt of ik misschien wil zitten?

Wanneer ben je eigenlijk officieel oud? Betekent ouder worden ook minder aantrekkelijk zijn? Het concept oud is naar mijn idee wel degelijk aan het veranderen, een generatie geleden was 60 jaar al oud. Nu kun je nog best een popconcert geven in de Arena, mee doen aan talentenjacht, fotomodel zijn. Je laten gaan op een festival met opzwepende muziek, een eigen bedrijf starten, in een spijkerbroek op sneekers lopen of meedoen aan een marathon. 

Ik ben geboren in de jaren 60, droeg broeken met olifantenpijpen, we dansten in de disco op ingestudeerde danspasjes zoals in de film Saturday Night Fever met John Travolta. En als ik Tavares hoor bij de top 2000, ben ik weer daar in de disco, luid meezingend en swingend op ‘Haven must be missing a angel’. In de middelbare schooltijd ging ik in mijn vrije uurtjes (en ook als er geen pauze was ☺) naar een café in de stad waar we in een zaaltje met geblindeerde ramen muziek van Deep Purple uit de boxen hoorde schalmen. Hadden gesprekken over een betere wereld, liep in protesten mee zoals ‘Baas in eigen buik’. De landing op de maan keken we met het hele gezin, vol ongeloof, in zwart wit natuurlijk. Ik had heftige discussies met mijn ouders die soms zo ver van mijn denkbeelden af stonden. Mijn moeder ging elke vrijdag naar de kapper voor een watergolf en mijn broer had haar tot over zijn schouders. Mijn vaders wil was wet en als ik vroeg waarom dingen gingen zoals hij wilde zei hij “daarom”, en daarmee was het gesprek wat hem betreft klaar. We keken stiekem Hoepla, waar de eerste naakte vrouw op televisie verscheen. Wij VPRO mijn ouders NCRV. 

Als ik kijk naar de relatie en de gesprekken met mijn kinderen nu, lijkt die generatiekloof wel kleiner geworden. Ik leer van hen en zij van mij. De gesprekken lijken gelijkwaardiger, opener. Natuurlijk zijn er nog steeds de discussies, andere denkbeelden dat is heel gezond, hoort bij de ontwikkeling naar volwassenheid. 

Ik vraag mijzelf, nu ik zelf 61 jaar ben geworden, opnieuw af of je boven de 60 echt op je retour ben, niet meer mee telt. Is het een stille wens om er nog bij te horen? 

Hoe de meningen ook zijn, ik zit nog vol plannen, levenslust, ren naar de bus die er aankomt en dans nog regelmatig door de kamer op opzwepende muziek, vind mijzelf nog steeds aantrekkelijk. Val soms wel bij het journaal van 8 uur in slaap en heb moeite met het maken van een selfie. Maar verder….

Ik leef, ik leef voluit en geniet. Een voordeel van ouder worden is dat alles niet meer zo snel hoeft, veel minder beïnvloed wordt door wat anderen van mij denken, dat ik milder ben naar het leven en bewuster ben van wat er wel goed is. 

“Noemde je me nu net oud? Ik geef de voorkeur aan het woord ‘ervaren’.” 

Acteur Morgan Freeman.

Lieve groet van je ervaren vriendin.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *