22/01

Lieve Marjan.

Het is vandaag prachtig weer, stormachtig maar ook zonnig. Perfect weer om uit te waaien, mijn hoofd te legen. Gelukkig ben ik door de jaren heen stevig geworteld en kan ik een stormachtige dag als deze wel aan. Met de wind in mijn rug, de zon op mijn gezicht loop ik stevig door naar huis. Dat had ik even nodig, na het kijken van een prachtige en indrukwekkende documentaire. 

Ik kreeg vanmorgen een appje van mijn middelste dochter. Zij is, sinds onze plannen om naar Indonesië te gaan zijn doorkruist door de Corona, de geschiedenis van Indonesië en dan met name de Koloniale tijd aan het onderzoeken. In haar appje wees zij mij op een documentaire die nu op NPO te volgen is. Revolutie in Indonesië. Een 3-delige docu van de Belgische schrijver David van Reybrouck. Hij onderzoekt in het eerste deel welke rol de Japanse bezetting heeft gespeeld bij het ontwaken van een revolutionair vuur bij de Indonesische bevolking.  

Mijn inmiddels overleden vader en haar opa kwam in 1950 als één van de eerste Indonesiërs naar Nederland omdat het voor hem te gevaarlijk was om als KNIL militair in Indonesië te blijven. Hij was altijd heel summier in het delen van zijn tijd in Indonesië en hoe hij opgegroeid was. Het was voor hem te traumatisch en pijnlijk om te delen. Ik denk dat hij ons ook wilde beschermen voor wat hij had meegemaakt en nog steeds in zijn dromen beleefde. 

Ik heb de eerste twee afleveringen gezien en ik merk dat verhalen en beelden mij raken. Als een Indische oude vrouw beschrijft hoe ze gevlucht zijn voor de Japanners. Niemand eigenlijk meer wist bij welk leger je je moest aansluiten. Wie welke intentie had. De wreedheden die er plaats vonden. Ik ken deze verhalen, mijn vader sprak hier soms over. 

De documentairemaker en schrijver tracht met de docu het perspectief zoals hij zelf zegt, te kantelen. Een ingewikkelde kluwen van invloeden te ontwaren door zoveel mogelijk alle betrokken partijen te interviewen.  

Deze beelden maken emoties los, de verhalen van mijn vader, zijn verwarring over of hij het aan de juiste kant heeft gevochten. De behoefte van mij en mijn dochter om het te begrijpen en het besef dat we het niet meer aan hem kunnen vragen. 

Lang heb ik de verhalen en de verbinding met Indonesië niet toegelaten, te pijnlijk. Door de lading eraf te halen, verhalen erover te lezen en het perspectief wat te kantelen, zoals David Reybrouck zo mooi verwoord, ontstaat er wel meer ruimte. 

Het onderzoeken van mijn oorsprong met mijn dochter, uitkijken naar het ontmoeten van zijn vaderland, zijn een waardevol in onze relatie. 

Gelukkig ben ik door de jaren heen stevig geworteld en kan ik een stormachtige dag als deze wel aan. Met de wind in mijn rug, de zon op mijn gezicht loop ik naar huis. 

Als je tijd hebt, echt kijken. Ik vond het heel indrukwekkend. Betrokken partijen komen in beeld, ieder vanuit hun eigen perspectief. 

Dikke kus, Jacqueline.

2.412 reacties op “Brief Jacqueline 22-01”