24-03

Lieve vriendin.

Het is je natuurlijk al opgevallen, geen brief van mij in het weekend. Ik zit al een paar dagen naar een lege bladzij te staren.

Weer zo’n dag waarop ik geen inspiratie heb om jou wat anders te schrijven dan over het C – woord. Gebrek aan inspiratie en het lukt mij maar niet om iets zinnigs op papier te zetten.

Niet dat ik niets te vertellen heb, alleen kom ik steeds in dezelfde groef terecht. Dat het leuk moet zijn en niet over het C-woord moet gaan.

Mijn dagen zijn op dit moment best saai is, ik ben teleurgesteld dat er nog steeds geen ruimte is voor verruiming van de regels. Ik wil verder, ik wil meer!

Ik wil rennen langs het strand, ik wil proosten op het terras, eten het restaurant en opgaan in de sfeer en de muziek. Ik wil aan een lange tafel zitten met alle kinderen met Pasen. Tegen elkaar opbotsen in de supermarkt, die vriendin omhelzen omdat ze geen woorden nodig heeft, maar een knuffel wil. Ik wil theezetten voor een groep cursisten en lachten om elkaars verhalen, met jou samen een verstillingsweekend plannen. Ik wil, ik wil…

Okay, deze brief wordt er niet leuker op. Sorry!

En dan sta ik vanmorgen op en de zon schijnt. Ik begroet mijn cursist die zijn laatste sessie heeft na 8 weken. Ik start meestal met een meditatie om eerst te landen. Terwijl ook ik mij overgeef aan het moment, de zon de kamer verwarmd, land ook ik. Kan ik met meer liefde naar de situatie van dit moment kijken.

Ik luister naar de ervaringen die de deelnemer in deze 8 weken heeft opgedaan. Die op zoek was naar meer rust, zichzelf meer wilde begrijpen. Ik luister, glimlach en zie dat deze persoon zichtbaar meer rust heeft gevonden. Ik krijg lieve woorden bij het afscheid en merk dat dit mij goed doet. Ik er weer energie van krijgt. Maar ook zo ongemakkelijk als we elkaar na zoveel delen uitzwaaien in plaats van een knuffel bekruip mij weer het gemis.

Voor nu was dit mijn laatste afspraak. Groepstrainingen kan ik nog niet gaan plannen. Er staan nog wat losse afspraken en verder is het stil. Ook de verstillings-activiteiten liggen stil. Dit gaat niet wennen, dit gevoel van ik wil en gemis gaat niet voorbij. Alleen helpt het niet hierin te blijven hangen. De zon schijnt, ik zeg tegen mijzelf kom op naar buiten. En nog even naar jou schrijven, dan maar niet zo bruisend als ik zou willen. En toch fijn om te delen, het is zoals het is. We gaan het nog maar uitzitten, met z’n allen in hetzelfde schuitje. Wel van papier en zonder peddels, want ik heb geen invloed op de reis.

Dan maar mee dobberen op de stroom, kost toch de minste energie. De hoop gericht op de toekomst. We gaan elkaar volgende week weer zien, lekker wandelen. Ik heb er zin in. Mooie dag en tot snel.

Namasté, Jacqueline