Lieve Marjan.

Afgelopen 2 weken is er te weinig gekomen van een rust momentje. Elke dag gebeurde er wel iets. Afspraken die mijn aandacht vraagde. Uitkijken naar een nieuw avontuur, wat achteraf niet ging zoals ik hoopte. Accepteren dat ik op een situatie geen invloed heb en alleen loslaten de optie is. Een week vol uitdagingen, dat was het.

Toen ik gisteren na het eten op de bank plofte, probeerde een boek te lezen dat al de hele week vriendelijk naar mij lonkte. Alleen gingen mijn gedachten steeds terug naar de afgelopen week. De gesprekken die voorbij zijn gekomen, de antwoorden die ik wilde horen niet worden uitgesproken. Het lukte mij niet om te focussen in het lezen van mijn boek, te genieten van het moment. Mijn eerste neiging is tegen mijzelf zeggen dat het allemaal wel mee valt.

Mijn lichaam voelt alsof ik een naar de sportschool ben geweest voor een gigantische workout. Mijn nek stijf, mijn benen zwaar. Ineens liggen alle gevoelens die zich op de achtergrond afspeelde als een zware deken over mij heen. Door de jaren heen weet ik dat het geen zin heeft deze te negeren, dan wordt die deken alleen maar zwaarder.

 

Ik besluit het bad vol te laten lopen en neem kaarsjes mee voor de sfeer. In mijn kast vind ik een badolie die ik bewaar voor speciale momenten. Nou dit is zo’n moment en toen ik mij in het warme geurende water liet zakken, voelde ik mijn lichaam langzaam ontspannen. Het zware gevoel was niet direct weg en ik kon niet anders dan mij mee laten nemen in de stroom van gevoelens, het warme water en de rust. Merk hoe ik mij moet bedwingen de gevoelens en gedachten weg te analyseren en vervolgens te bagatelliseren. Ik ben verdrietig en dat mag!

Nu een dag later voel ik mij veel lichter, is er meer ruimte en energie om helder te denken. Misschien is het de tijd van het jaar, een opeenstapeling van wat het ook is. Maakt het wat uit?

Ik realiseer mij dat deze brief aan jou niet echt vrolijk is en ik voel mij eigenlijk een beetje bezwaard dat ik niet vrolijkheid en troost naar jou breng. Natuurlijk weet ik dat dit niet hoeft, maar wil het wel even gezegd hebben. Wel fijn om alle verwachtingen die ik mijzelf opleg los te laten, te vertellen hoe het echt met mij gaat. Want het liefst delen we onze succes verhalen.  

Zou fijn zijn als we weer samen aan de slag kunnen en plannen kunnen maken voor het komende jaar. Heb je zin om volgende week een wandeling te gaan maken? Nog even genieten van de herfstkleuren?

Spreek je snel, hartengroet van mij,

Jacqueline.   

24 reacties op “Brief Jacqueline 28-11”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *