Lieve vriendin,

Wat een feestje gister. 

We gingen na de persconferentie toch wel even puzzelen of we met onze activiteiten door konden gaan. Duidelijk was dat ik mijn Tai Chi-lessen moet stil zetten. In de loop van de dag hoorde ook jij dat jij je Mindfulness-trainingen moest stopzetten voor 2 weken. We balen hier beiden van, maar zijn ook zo realistisch dat we accepteren wat er nu is en van daaruit verder gaan. 

Toch dat feestje. Want onze Verstillingsweekend mocht wel doorgaan. Het lijkt tegenstrijdig, maar het klopte wel. De locatie waar we zitten had gisterochtend al heel zorgvuldig overleg gehad met de autoriteiten. Alle maatregelen zijn voorzien en de locatie mag trainingen toestaan. Wij vallen daarbij onder de trainingen. We gingen nog langs en hebben genoten van de aandacht die daar gegeven wordt aan de plek, de maatregelen, de hygiëne. Wat een cadeau om daar straks een weekend te mogen zijn. Op de valreep konden we nog een deelnemer extra verwelkomen en we kregen zonder extra kosten een grotere ruimte. Ruimte wordt ons gegund, zo voelde ik dat. Ruimte om ons initiatief, onze plannen en ambitie uit te vouwen en te ontwikkelen. Zelfs of juist nu in deze lastige tijd. Ruimte voor onze deelnemers om in een veilige omgeving zich af te kunnen zonderen en de aandacht naar binnen te brengen. 

Terug in de auto naar huis, naar de keukentafel, reden we door het prachtige herfst landschap met betoverende kleuren en licht. Ik voelde me opgetogen en dankbaar.

Natuurlijk heb ik ook zorgen en voel ik twijfels en onzekerheden. Gisteravond neem ik voor nu afscheid van mijn Tai Chi-groep en ik beslis geen online lessen te geven. Ik heb daar nog geen affiniteit mee. Wellicht dat zich dat nog ontwikkeld. Wel ontstaan er ideeën. Ik wil enkele oefeningen op gaan nemen. En een wekelijkse uitdaging geven aan mijn cursisten met een wekelijkse inspiratie. 

Gisteravond deed ik een korte oefening met ze waarin ik probeerde te illustreren dat je alleen kunt geven als je zelf stevig staat, en als je met aandacht wilt ontvangen je eerst in je basis stabiel moet staan. Evenwicht, balans. Yin en Yang. 

Ik ontvang het cadeau van gister en voel dat ik de ruimte krijg om mijn aandacht en kennis door te geven in ons weekend. Ik ontvang ook het verdriet de zorgen en verlies van de tegenslag van deze lockdown, gedeeltelijk of niet. Het is wat het is ik heb er geen invloed op. Waar ik wel invloed op heb is wat ik er zelf mee doe. De zorgen mogen er zijn en de compassie helpt mij. Compassie met anderen, met het onzekere en kwetsbare deel in mijzelf ook. Het is een zorgelijke tijd, en ik weet dat we er nog lang niet zijn. In de tussentijd richt ik mij op het zorgen voor mezelf en voor mensen om me heen. Ik kan de wereld niet in mijn eentje veranderen, maar ik voel door het cadeau van gister weer dat ik een steentje bij mag dragen aan kleine veranderingen, door momentjes van aandacht uit te delen.

En dan..

Deze brief staat klaar om te versturen en op dat moment krijgen we het bericht: de locatie mag ons niet ontvangen ondanks alles. Teleurstelling komt langs en verdriet. We waren zo dichtbij…We hadden zoveel zin. 

Het cadeautje wat we kregen gister mogen we niet uitpakken. Later, het komt echt wel. Nu eerst even een diepe zucht en een zachte traan.

Lieverd, dank voor het cadeau van onze samenwerking en vriendschap. Dank voor de lol en de aandacht, we gaan door.

Morgen gaan we live. Weer een uitdaging. Ik vind het best een beetje spannend. Maar je weet de geijkte uitspraak van Pipi Langkous. 

“Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan”

Liefs Marjan 

PS voor de meelezers: door familieomstandigheden is de live-ontmoeting niet doorgegaan. Nog een cadeautje dat we later uit gaan pakken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *