Lieve lieve Jacquelien,

Van harte gefeliciteerd, met ons.

Vandaag op de kop af is het 6 maanden geleden dat we begonnen aan onze correspondentie online, of zoals we het zo mooi hebben genoemd: ‘Verbinding in Verstilling”

6 maanden, 26 brieven van jou naar mij, 26 brieven van mij naar jou.
52 brieven van verbinding, momenten van verstilling, waarin we woorden gaven aan wat er in ons leefde in de tijd dat de wereld even stil leek te staan. 52 foto´s die we zorgvuldig uitkozen om een beeld te geven aan de woorden die we schreven. 52 momenten waarin we de verbinding met elkaar koesterden en dit tegelijkertijd met anderen wilden en durfden te delen. En elke week kijk ik uit naar je brief omdat ik me dan even dicht bij je voel. Elke week reserveer ik een moment om te gaan zitten, zoals nu, en realiseer ik me dat schrijven een toevoeging is geworden aan onze vriendschap en samenwerking. 

Ik ben het corresponderen echt gaan waarderen. Met jou doe ik het online en komt er geen letterlijke brief op de deurmat, omdat we het online willen publiceren. Maar het heeft me ook gestimuleerd om met andere mensen te schrijven. Zeker in de tijd van de Lockdown. Dit heeft ook in een andere vriendschap verdieping gebracht. Eerlijk gezegd is die correspondentie gestaakt toen we elkaar weer in ons sociale wereldje weer tegenkwamen na de versoepelingen. Daarvoor is het wandelen nu in de plaats gekomen. 

Elkaar brieven schrijven lijkt ouderwets en vergane glorie. Toch zie ik om me heen dat het ook ondere jongeren wel leeft. Mijn tienerdochter heeft ondertussen enkele penvrienden in diverse landen. Zoals zij elkaar schrijven is zo liefdevol. Elke brief is een cadeautje, met kaartjes en versiersels, kleine kunstwerkjes met heel veel aandacht. En al zijn het bij ons voornamelijk woorden en geen creatieve uitspattingen,  ik beschouw ze zeker als cadeautjes. Elke keer krijg ik weer een inkijkje in jouw wereld. Hoe jij kijkt naar de wereld om je heen, hoe je omgaat met wat er op je pad komt. Dat inspireert me ook. Soms zit ik letterlijk met jouw tekst in mijn hoofd even stil. Dan trillen de woorden nog even na.

Schrijven aan jou vind ik zalig. Ik weet dat ik in het begin het best spannend vond om woorden die recht uit mijn hart komen online te zetten. En soms kost het me ook wel even moeite om de juiste toon te pakken. Dat heeft ook een voordeel omdat ik ook mijn eigen gevoel kan beïnvloeden door de woorden die ik kies. Als ik de regen bijvoorbeeld beschrijf als een natte ellende buitenshuis dan zal ik dat ook eerder zo ervaren dan als ik het aan jou omschrijf als een koesterende stroom van voedend water. Ik geef maar een lyrisch voorbeeld. 

De gène en de huiver die ik in het begin heb gevoeld zijn nu wel weg. We krijgen positieve reacties en ik vertrouw steeds meer op de waarheid van mijn eigen schrijfsels. Zolang ik met aandacht blijf schrijven en het contact maken met jou (en onze lezers) blijf koesteren, komen de woorden wel los. 

Mindful corresponderen. Het blijft een bijzonder project en ik wil er graag nog verder met jou over praten. Daarom het volgende voorstel. Wat zou je ervan vinden als we binnenkort een online gesprek organiseren waar onze volgers, lezers bij kunnen zijn. Ik heb wel een idee hoe we dit uit kunnen werken. Zullen we vrijdag als we weer aan de keukentafel zitten dit uit gaan werken? 

En dan even een noot aan onze lezers. Dank voor meelezen en blijf dit ook zeker doen. Voor mij is het echt van toegevoegde waarde. Binnenkort ontmoeten we elkaar wellicht online. Je hoort hier snel meer over.

Je t’embrasse.

Marjan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *