Lieve Jacquelien,

Ken je dat dat woorden al aanwezig zijn in je maar dat ze nog niet rijp zijn om geschreven te worden? Zo was ik dit weekend aan het mijmeren en toen ik gister ging zitten om je te schrijven kwamen ze er nog niet uit.

Waar ik dit weekend mee bezig was.

Je weet dat ik in het verleden fibromyalgie heb gehad. Een lange periode van meer dan 10 jaar waarin pijn en vermoeidheid een grote rol in mijn leven speelde. Dit ligt nu gelukkig al ruim 8 jaar achter me. Het was een pittige tijd, hoewel ik  heel veel heb geleerd destijds.  Het is ook mijn motivatie geweest om me te verdiepen in lichaamswerk en Tai Chi en nog steeds mijn motivatie om bewust te blijven van wat mijn lichaam me verteld. Hey, maar dit is niet altijd makkelijk. 

Ik zit nu weer een periode waarin ik regelmatig pijn heb. Mijn heup en bekken  is mijn kwetsbare plek en al een tijdje speelt deze weer op. Ik wandel graag en doe mijn oefeningen, toch kreeg ik er geen controle over. Ik kon slecht slapen, daardoor werd mijn lontje korter en voelde ik me sneller teneergeslagen. Prut. Natuurlijk heb ik, gelijk toen dat weer mocht de fysio ingeschakeld, hij zette mijn bekken en mijn wervelkolom weer recht want daar was eea scheefgetrokken. Dat is lekker, geeft ruimte. Voel je de maar aankomen.

Nou ik zat emotioneel zo snel weer terug in de emoties van fibro-tijd. De angst: blijft dit nu altijd zo? Het verdriet: ik wil dit niet, ik kan niet doen wat ik wil. Het zelfmedelijden lag ook  al op de loer…..tsjonge. 

Totdat ik tijdens het poetsen van de badkamer het verschil voelde. In de tijd dat ik leefde met de fibro, ofwel dat de fibro mij leefde was het anders dan nu. Ik zag geen perspectief,ik had geen tools geen persoonlijke EHBO-koffer (wat te doen bij….). Mij was verteld dat ik dit het was en daar leefde ik mee. Ik kwam in de overlevingsstand, en dat kost heel veel energie, daar word je moe van.

En nu, gelukkig weet ik wat ik kan doen. Zelfzorg, rust nemen, in beweging blijven, mijn gezin de kans geven me te helpen en even een stapje terug. Toen ik me dat weer realiseerde  kwam er dit weekend weer lucht. Ik voelde me krachtiger en meer in mezelf. 

Dat ik pijn had destijds, was een gevolg van opgeslagen stress, meer geven aan het leven dan ontvangen, op mijn tenen lopen en oud onverwerkt verdriet binnen houden. 

De pijn nu is te herleiden naar een fysiek en mechanisch euvel.  Naar  mijn bekken die scheef stond en spieren die daar verschrikkelijk moe van werden en die nu even de tijd nodig hebben om weer te herstellen. Begrijpelijk. Wat een goede schoonmaakbeurt van de badkamer wel niet kan doen. Of is dat niet raar, de kamer van de zelfzorg waar ik mijmer over zelfzorg…..

Lieve vriendin, jammer dat onze fotoshoot vandaag niet doorging. Had echt zin om samen met jou te stralen in de zon. Maar goed, even wachten tot de zon er weer is. 

Ik heb een lange dag gehad vandaag en ben blij dat ik nog de tijd nam voor deze brief. Deze woorden zochten nog even naar hun vorm, maar ze zijn eruit. Fijn dat jij ze leest.

Je t’embrasse.

Marjan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *