Lieve vakantievierder,

Hebben jullie het fijn meis? Lekker van het samenzijn aan het genieten?

Ik was ontroerd door je brief. De Kanjerketting, wat een prachtige manier om te eren wat er is, om erkenning te geven aan de momenten die er toe doen, liefdevol en mooi maar ook pijnlijk en rauw. Enorm inspirerend vind ik het. Ik denk dat het mij raakt omdat ik het gevoel heb dat in deze tijd van Likes en Comments het online vaak gaat over alles wat goed gaat en wat mooi is. En dat is OK, want dat moet ook geëerd en gevierd worden. Alleen krijg ik de indruk dat dàt vaak de buitenkant is, en dat de andere kant er niet mag zijn.

Laatst op een avondwandeling met een dierbare vriendin spraken we naar elkaar uit dat ons contact zo waardevol is omdat we beiden erkennen dat het leven soms gewoon even prut en lastig is, dat er uitdagingen zijn en verdriet. Dat er soms rommel is om op te ruimen en dat er soms nog spoken in de kast zitten die je in de weg zitten. Wat is het fijn als je erkent dat dit ook de realiteit is zonder bij de pakken neer te zitten, maar het te omarmen ‘dit is ook wat er is’. Net zoals bij de kinderen bij jou op het PMC. 

Het is zo pijnlijk als verdriet en  zorgen worden weggestopt achter die blije foto op social media. Of als je het gevoel krijgt dat jouw omgeving niet met die andere kant kan omgaan.  Erkenning geven is zo heilzaam.

Bij Slachtofferhulp Nederland is dat wellicht één van de belangrijkste elementen van mijn werk. Ik heb al heel veel slachtoffers gesproken met allen een heel ander verhaal: een diefstal, een ongeluk, een mishandeling of verkrachting. Wij kunnen ze dan bijstaan in praktische zaken, een juridisch traject en zeker ook in psychosociale ondersteuning. Luisteren en aanwezig zijn is dan zo belangrijk. Vorige week belde ik een cliënt die ik voor de zomer niet te pakken kon krijgen. Nu lukte het uiteindelijk en ik bood mijn verontschuldigingen aan. Dit was voor haar totaal niet nodig. Ze vond het zo fijn dat we haar serieus namen en zo zorgvuldig met haar zaak omgingen. Kijk, daar doe je het voor. En dat is dus erkenning geven en ook werkelijk aanwezig zijn in het gesprek. Nou ja, ik hoef het jou niet te zeggen. Jij bent daar net zo mee bezig als ik.

Wat ik heb willen en moeten erkennen dit weekend: ik was verkouden en had keelklachten. Tsja luchtige zaken in normale tijden. Maar nu niet. Omdat ik toch zorgvuldig wil zijn, mede omdat ik regelmatig naar mijn vader toe ga in het verpleeghuis, heb ik me toch maar laten testen. Wat een gedoe. Ik heb 2 dagen moeten wachten op een afspraak, en vervolgens nog eens twee dagen op de uitslag. Resultaat: gerustgesteld en geen Corona. Fijn om te weten, gewoon verkouden. Maar ja, ik was wel 96 uur in quarantaine en onzekerheid. Ik vond dat best lastig. Ik snap dan wel dat er mensen zijn die zich niet zo heel snel willen laten testen, ook al sta ik er anders in. Als je buitenshuis werkt betekent het wel 4 werkbare dagen missen. Nou ja, hier valt veel over te zeggen en ik heb de wijsheid ook niet in pacht. Ik ben in ieder geval blij dat ik gezond ben en ik heb om dit te vieren mijn vader gister een dikke knuffel gegeven. Tot nu toe bleef ik op gepaste afstand, maar hey, een paar uur daarvoor had ik de uitslag gekregen.

Het is en blijft een lastige tijd hoor, laat ik dat ook erkennen. Het doet me veel dat we enerzijds angstig worden en teruggetrokken, en anderzijds dat de vrijheid omarmen en grenzen voorbijgaan ook zo verleidelijk wordt. Nou ja ik kan hier nog uren over praten, maar voor nu laat ik het hier even bij. Ik ga nog even aan onze PR werken, ik heb al het een en ander aangepast aan onze site. Kijk goed en zoek de verschillen.

Fijne tijd nog en tot snel. Je t’embrasse.

Marjan

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *