Lieve Jacquelien,

Wat een mooie mijmering over twijfel schreef je mij. Ik heb hem echt nog een keertje herlezen. Vooral de spreuk deed me wat. Twijfel lijkt een zwakte soms, maar heerlijk om het als een kracht te zien. Fijn om het van die kant te zien, dank.

Ik had vanavond met mijn dochter een indringend gesprek over de moord op George Floyd. De zwarte man die door een potige witte agent werd vermoord. Nou ja, je zult het verhaal kennen.

Zij had gelezen dat er vandaag een demonstratie was in Amsterdam en Den Haag. Als ze dit had geweten, dan had ze hier bij willen zijn. Ze is verdrietig om het onrecht, wil haar stem laten horen en een vuist maken voor een betere wereld. Ik zie een groot sociaal hart en een passie bij haar opvlammen. Enerzijds voel ik met haar mee en bewonder ik haar toewijding, anderzijds vind ik het heel lastig: demonstreren is haar recht en een uitingsvorm maar in deze tijd naar een grote samenscholing gaan voelt ook niet OK.

We praten verder over de zwart en wit, discriminatie en ongelijke kansen.

En dit doet mij denken aan een mijmering waar ik dit weekend mee bezig was. Vanuit de Tai Chi ben ik bezig met de filosofie en de bewegingen van YingYang, of zoals ook wordt gezegd Yin en Yang. Het is bijna het meest bekende symbool ter wereld. De twee druppels die gescheiden door een S-vormige lijn samen een cirkel vormen. In elke helft zit een punt van de andere kleur. 

Het yin-yangsymbool is de Oud-Chinese voorstelling van de kosmische dualiteit, waarbij yin vrouwelijkheid (aarde, koude, het noorden, vochtigheid) symboliseert en yang mannelijkheid (hemel, warmte, het zuiden, droogte). Het zijn echter niet louter tegenstellingen, maar vooral complementaire (elkaar aanvullende) waarden. (Wikipedia)

 In de ene helft zit de essentie van de andere kant verborgen. In de vroegste winter zie je de eerste knoppen zwellen in de bomen: de essentie van de lente is al aanwezig. Wit in het YinYang-symbool kan niet zonder het zwart. Ik kijk om me heen en zie de stromende beweging die hierin zit, ik word het me steeds meer bewust.

Daardoor moest ik ook denken aan het oude Cherokee-verhaal van de Witte en de Zwarte wolf die in ieder van ons leeft.  Zie het filmpje onderaan.

In de ene uitleg over de witte en de zwarte wolf die ieder in zich heeft wordt verklaart dat de wolf die wint, de wolf is die het meest gevoed wordt. Wat je aandacht geeft dat groeit. Dus voedt het goede in je en deze wolf zal groeien.  Ik heb altijd een beetje moeite gehad met deze uitleg. Dit gaf mij het quick fix gevoel. Volg de aanwijzing, voedt de witte wolf, en alles komt goed…

Ik was ervan overtuigd dat dit niet het het originele verhaal kon zijn. Er zat naar mijn gevoel nog een diepere laag in het verhaal. En inderdaad vond ik vandaag de andere utileg:

Geen van de wolven wint: behandel elke wolf als gelijke en voedt ze ook gelijk, dan zal er geen strijd ontstaan en hebben ze beiden recht van leven. Zie hier weer het evenwicht, de balans.

Wit en zwart, tegenstellingen, strijd of samenwerking. Ik hoop met heel mijn hart dat mijn heerlijke vreedzame dochter met al haar passie blijft strijden op welke wijze dan ook voor een wereld waarin gelijkwaardigheid wint. 

Het is een mooie materie om verder nog eens over verder te praten en te schrijven.Maar voor nu stop ik. 

Over schrijven gesproken, laten we onze inzichten naar aanleiding van onze briefwisseling gaan delen lieve vriendin. Het lijkt me heel fijn om hier een workshop van te maken.

Liefs Marjan

Zie hieronder nog het filmpje. XX

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *