Lieve Jacquelien,

Waar staan we nu? Waar gaan we nu heen? Wanneer is het over?

Vragen die ik in mij voel, vragen die ongemakkelijk voelen en die ik ook om me heen hoor in de ruimte die we langzaam krijgen. Onuitgesproken vaak, maar je ziet het in de voorzichtige stappen die we nemen naar elkaar toe en op weg naar…..Wordt het beter? 

Vanmiddag had ik met mijn dochter een gesprek tijdens het koken (van die typische momenten voor verzuchtingen en onthullingen) Ze was verdrietig omdat zij en haar vriendin in hun dagelijkse gesprekken allebei geen antwoord konden geven op de vraag wanneer ze elkaar weer konden omhelzen. Duurt het dan maanden…?

Wat had ik haar graag op dat moment een verlossend antwoord gegeven, of even de regels iets verbogen zodat het toch kon. Iedereen weet toch nog dat ie puber was en niets liever deed dan hangen met je vrienden, tegen elkaar aan intiem en vertrouwd. Je leven hing af van deze nabijheid. Ïk heb het nooit hoeven missen en het raakt me diep dat ik haar niet tegemoet kan komen, niet kan zeggen: ach toe maar dan. 

Mijn zoon, haar 3 jaar jongere broer mag wel, hij is 11 Hij mag op school stoeien en spelen, afspreken na school is ook OK. Ze begrijpt het ook nog, ik vind het knap…..

Dus is snap ook best wel dat mensen de grenzen opzoeken van wat mag, iets soepeler worden dan verstandig is. Dat ouders misschien een oogje dichtknijpen en families zich met moederdag verzamelen in de tuinen om me heen. Ik snap het, het gemis is groot  en ik  kan niet oordelen over de beweegredenen. Maar ik vind het ook spannend. Want ik wil heel graag naar mijn vader toe die in het verpleeghuis zit en verkommerd. En dat kan niet als we Corona niet in de perken kunnen houden.  En dat maakt me soms zo verdrietig, dat beeld, van hem alleen op zijn kamer. Daarom buig ik geen regels. Ik wil zo snel als mogelijk weer naar hem toe. 

En terwijl ik hem mis, ben ik tegelijkertijd ook blij. Morgen zullen jij en ik elkaar weer zien, samen met die twee andere gekke lieve vrouwen die ons zo dierbaar zijn. In de tuin bij de vuurkorf met een warme kop thee en een dekentje. Dit beeld koester ik en ik zie ernaar uit. Morgen, nog 1 nachtje slapen.

Dikke kus.

Marjan

2 reacties op “Brief Marjan 11-05”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *