12/02/21

Lieve Jacqueline,

Ik zit in de werkkamer te schrijven aan jou. In de gang hierheen struikelde ik bijna over de schaatsen en de jassen.  Wat een heerlijkheid. De kinderen hebben vanmiddag hun eerste baantjes geschaatst, frisse wangen frisse koppies. Alsof het weer het aanvoelde dat ze dit nodig hadden. Gelukkig mag de jeugd t/m 17 buiten sporten zonder de 1,5 meter afstand. Dus volop schaatsen, sneeuwballen gooien en buiten zijn. Dat doet de mens goed.

Zoonlief mocht deze week weer naar school, hoewel hij er geen zin in had gaf het hem wel weer wat bewegingsvrijheid en natuurlijk sneeuwballengevechten op het schoolplein. De andere puber zit nog thuis en heeft het helemaal gehad met het digi-onderwijs, ze mist haar maatjes. En hoewel ze het fantastisch doet maak ik me zorgen, want de rek is er zo langzamerhand bij de jeugd wel uit.  Ik lees in de krant de noodkreten  van ouders die zich zorgen maken over hun kinderen, ik lees dat experts en vooraanstaande Nederlanders zich hard maken voor meer beweegruimte voor de jeugd. Er gaat veel net goed, maar wat gaat er in die koppies allemaal om, wat nemen ze uit deze periode mee, hoeveel moeten ze nog inhalen: qua studie, qua persoonlijke en sociale ontwikkeling.  En er gaat ook veel net niet goed…

Ik had je deze week even kort aan de telefoon, je vertelde dat je het heel druk het omdat er veel collega’s ziek waren. Ik had het daarentegen een tijd erg rustig. Eerst voelde dat wat onwennig, maar al gauw merkte ik dat het zich ook al weer snel ging vullen. Ik pakte meer werk op van Slachtofferhulp en heb mezelf persoonlijke doelen gezet die ik elke dag na streef. En vandaaruit  ontstaat nu rust. Het is even goed zo. Ik had het anders gepland en gewenst, maar je weet:

Life is what happens while you’re busy making other plans. 

Dus ik beweeg mee met de dagen, ik werk, pak mijn breiwerk of mijn lees- of studieboek, ik kook wat uitgebreider en duik op gezonde tijd mijn bedje in. 

In mijn hoofd gebeurt er genoeg, hersenspinsels worden ideeën, ideeën worden dromen en dromen ga ik de komende tijd uitwerken tot plannen. Want zoals ik recent geleerd heb. De lente is de tijd om plannen concreet te maken, ze te laten groeien en ontwikkelen. Leg dat zaadje maar in de grond en koester het. Hoewel de winter hier nog volop aanwezig lijkt, is het volgens de Chinese kalender al lente. Gek hé? Maar toch, kijk en luister es om je heen. De vogeltjes zijn zo druk, het licht is anders en onder de sneeuw zijn de eerste groene puntjes van de krokussen al boven de grond gekomen. Wat is de natuur toch mooi ter inspiratie en als spiegel. 

Zullen we binnenkort even samen de natuur in? Veel liefs meis, onze plannen komen ook echt wel boven de grond en uiteindelijk tot bloei. 

 

Je t’embrasse.

 

Marjan