Lieve Jacquelien,

Laatste week van onze vakantie. De tijd gaat snel en ook weer niet, ik raak het besef van de weken en de dagen een beetje kwijt.  Een goed teken, ik merk dat ik echt even afstand heb genomen.

Het is heet, 32 graden hier. Dat is hier niet anders dan bij jullie. We hebben een opblaaszwembad in de tuin neergezet. Er hangt een tarp om voor extra schaduw te zorgen en de bomen en de spaarzame wind proberen ons ook nog wat te verkoelen. Hoe gaat dat bij jou, hou jij het een beetje draaglijk. Is het op je werk nog te doen??

Nou deze warmte is nu toch wel buiten mijn comfort-zone. Voor een dag of twee kan ik het redelijk hebben, maar nu wordt ik uitgedaagd. Ik kan niet zoveel doen als ik zou willen (denk aan alle verfklusjes die ik op mijn lijstje had gezet, de uitjes die ik nog wilde maken), de warmte maakt me lomer en zo ook mijn gezinsleden. Ons huisje is niet koel te krijgen: binnen en buiten is overdag net zo warm. En ook de nachten. Er zijn verschillende behoeftes in huis en afstemmen gaat stroperig vanwege het nodige slaapgebrek en verminderde energie. Ik ben in alle overgangsonregelmatigheid weer eens ongesteld geworden, en zoals vrouwen wel vaker hun periodes afstemmen, dochterlief doet mee. Ik zit op mijn bed hier te schrijven en nog steeds ben ik bezweet, het is 22:30. Ik ben moe en zou eigenlijk willen slapen, maar ja, die warmte. Hey, zie je de uitdaging?

De uitdaging die ik voel is niet te vervallen in een enorme negatieve bui, ik heb geen zin om de zwaarte van de warmte ook de zwaarte van mijn humeur te laten zijn. Dus ja, ik zie de uitdaging. Eerst maar even stil te staan bij wat ik nodig heb, kijken ofwel voelen. Enerzijds is het kijken, even de afstand nemen en dan naar mezelf kijken. Anderzijds is het voelen, dichterbij komen naar binnengaan en bewust voelen wat mijn behoefte is. Wat zie ik? Wat voel ik?

Ik zie mezelf als moeder en echtgenote, zorgend en regelend. Checken wat ieders behoefte zijn, wat er gedaan moet worden. Wat kan ik doen om de sfeer erin te houden. Ik heb mijn aandacht naar buiten gericht, probeer controle te houden. Want hey, het is wel vakantie en we moeten het toch gezellig hebben samen, het moet een fijne tijd voor ons als gezin zijn. OK. Daar zie ik de verhitting al ontstaan. Veel energie naar buiten gericht. En ergens hoor ik mijn eigen stem: Hey hallo, ik ben er ook nog? Kijk hier? Mag van die energie ook nog wat naar mij??

Ik voel, wat voel ik…veel prikkels. Tsja al mijn sensoren staan open naar buiten toe, dus er komt veel binnen. Logisch. Ik voel een leegte, stilte. Maar hey, wat is dat. Ik heb er een oordeel over. Wat is dat nou. Ja leegte, dat komt niet goed uit hoor, je had toch nog een vakantie to-do lijstje. En luister, bijna eind van je vakantie, dus wel je lijstje afmaken.

Het is bijna grappig als ik dit zo uitschrijf. Al die stemmetjes in me, de verschillende lagen van voelen en kijken. Grappig maar ook verhelderend. Want ik realiseer me dat gewoon leeg zijn, even heel fijn is. Dat loom zijn en niets hoeven bij dit weer past en dat mijn schatjes allemaal oud genoeg zijn om zelf aan te geven als ze iets van me nodig hebben. Dan kan ik me in de tussentijd verheugen op mijn boek en mijn borduurwerk morgen.

Als ik wakker word, zal de meute hier nog slapen en dan ga ik mijn Tai Chi doen in alle rust. Daarna zie ik wel weer verder. Dus het plan voor morgen….geen plan. Goed plan.

Nog een paar daagjes en dan gaan we weer. En dat lijstje, ach dat loopt niet weg, dat blijft wel. 

Lieverd. Fijn om zo schrijvend even de verkoeling in mij te vinden. Mindful corresponderen!! Ik zag je mail met het persbericht trouwens nog. Mooie tekst hoor, dank Yasmin hiervoor. Ik heb zin om de workshop uit te gaan zetten. 

Je t’embrasse.

Marjan

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *