13-01

Lieve Jacqueline,

Wat heerlijk de zon schijnt. Vanochtend toen ik in mijn slaapkamer mijn Tai Chi-oefeningen deed kleurde de lucht fantastisch roze/oranje. Hierdoor kreeg ik de impuls om ook al mijn ramen open te gooien, alsof de ochtend daardoor nog meer binnen kon komen. En eigenlijk vond ik het een beetje jammer dat ik nu niet buiten liep met de hond. Maar goed manlief zou de ochtend met het rhondje beginnen en ik loop vanmiddag. Het liefst natuurlijk met ook een lekker zonnetje zoals gister. Het was toen gewoon druk langs het kanaal, veel mensen die even de frisse lucht en zonnestralen aan het ‘tanken’ waren. Ik vond het zo leuk om te merken dat dit de mensen die ik zag zo goed deed. Er waren levendige gesprekken en glimlachjes en stralende ogen. O zo belangrijk die buitenlucht. Waarderen we het nu extra omdat we in deze lockdown zitten? Het lijkt zo. Een vriendelijke groet en een geduldig wachten als iemand even moest passeren. Wat fijn deze zachtheid.

Vanochtend ging ik na mijn routine aan de slag voor Slachtofferhulp. Zoals je weet werk ik daar als onbetaald medewerker. Ik heb contact met mensen die op enigerlei wijze slachtoffer zijn geworden van een misdrijf of een verkeersongeluk. Dit werk doe ik nu al 3,5 jaar en ik doe het met veel plezier. Ik vind het zo bijzonder dat het mede-menselijke contact, een luisterend niet oordelend oor zoveel kan doen voor het herstel van iemand die overdonderd en overrompeld is. Er zijn momenten dat ik graag een toverstafje zou willen hebben hoor. Dan hoor ik veel verdriet en tegenslagen en dan zou ik zo graag het ‘even’ op willen lossen. Toch het besef dat ik dat niet kan, en dat benoem ik ook in de gesprekken, zorgt er soms juist voor dat ik mijn compassie meer ruimte kan geven. Ik hoef niets op te lossen, dat kan ik ook niet. Ik kan handvatten geven als het gaat om het herstel,  in de regelzaken kan ik constructief meedenken en tips geven, soms een richtingaanwijzer zijn of een doorverwijzer. Maar het kan alleen als ik open sta en mijn compassie voorop zet. 

Er zijn wel momenten dat ik zelf veel aan mijn hoofd heb, zoals iedereen wel es heeft, en warempel dan gaan de gesprekken anders. Heb ik zoals vanochtend mijn hoofd leeg gemaakt – nu dus door mijn Tai Chi – dan ben ik er gewoon en luister ik. Dit keer een uur lang naar een dame wiens gezin bedreigd werd, die overspoeld werd door de regelzaken en de instanties met alle goede bedoelingen. Waarop ik opperde dat het contact met mij niet verplicht is, we kunnen ook ophangen….Nee zei ze, je luistert echt en dat doet me goed. 

En dan voel ik me gelukkig dat ik dit kan doen. In deze Corona-tijd is het verre van ideaal want normaliter zou ik  bij mensen op bezoek gaan en ze live kunnen zien, en nu kunnen we dat en mogen we dit niet doen. Dus bel ik vanuit mijn studeerkamer. Maar ideaal of niet ik heb echt contact met haar kunnen maken, en dat had ze even nodig. En dit doen dus heel veel mensen. Rond de 1000 vrijwilligers werken binnen Slachtofferhulp Nederland met ieder zijn eigen expertise en motivatie. Dit maakt me trots en blij. 

Ik denk dat medemenselijkheid en compassie de zuurstof en de zonnestraaltjes zijn die we allemaal nodig hebben.

Lief mens, morgen weer even live contact. Ik zie er naar uit. 

Je t’embrasse.

Marjan