Lieve Jacquelien,

Nu aan het eind van de paasdagen neem ik de tijd om je te schrijven.

In dit weekend heb ik veel gemijmerd over hoe een ieder verschillend met de crisis omgaat. Dit zie ik binnen mijn gezin, mijn familie en zo ook verder om me heen.

Zo lees ik op sociale media een stuk waarin iemand zich bijna verontschuldigd dat hij het wel prettig vindt dat het leven klein en rustig is geworden. En ik zie enthousiasmerende filmpjes en vlogs waarin coaches je aansporen om vooral juist in deze tijd het beste uit jezelf te halen. Maar ik lees ook in de Trouw een column van een man die aangeeft dat hij ontregeld is en onrustig.

En ik?

De eerste weken voelde ik me ontregeld, was ik gespannen en soms ook angstig. Niet de hele dag, maar zo met vlagen. Ik was echt bezig om een nieuwe orde te creëren terwijl er continue onzekerheden bij kwamen. De impact van de crisis  sijpelde langzaam maar zeker door. Ik probeerde me er niet door te laten beïnvloeden, tsja, maar dat lukte dus niet helemaal. Hoewel ik mijn toko hier goed draaiende hield, had ik zelf soms het gevoel rond te lopen als een kip zonder kop.  (Toch als ik het mijn gezin navraag bleek dat wel mee te vallen)

Nu ben ik rustiger aan het worden en kan ik meer loslaten en hoef ik minder controle te hebben. En ik denk dat ik daar nu ook het meest mee bezig ben: het zoeken van mijn eigen weg in deze tijd.

Ik ben best wel gevoelig voor al die positivo’s die bloggen en vloggen over de geweldige ontdekkingen, ontwikkelingen en kansen. Ik voel me bijna schuldig als ik me realiseer dat ik soms gewoon van de leg ben. Dat ik niet a-la-minute een nieuw bedrijfsformule op de markt zet en niet gelijk een online-cursus heb ontwikkeld.  In plaats daarvan ben ik aan het opruimen in huis en boodschappen aan het doen, bak ik brood en ga de kamer van onze zoon herinrichten. Want dat heb ik kennelijk nu even nodig, ik moet eerst even aarden. Eerst moet ik voelen dat ik sta en dat ik stevig sta en waar ik sta.

En dat begint, gelukkig, nu te komen. Het is ook best lastig om zonder vast werk, in de opbouwfase van 2 ondernemingen nu stil te staan. Mijn opleiding waar ik mee was begonnen is ook ineens door de crisis gestopt. Alles valt weg. Heel vervreemdend. Maar nu stapje voor stapje durf ik die zekerheden los te laten. Met de hoop en verwachting dat alles verandert, dus ook deze crisis. En dat blijkt een nieuwe zekerheid te worden.

Veel liefs en dikke knuffel.

Marjan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *