Lieve Jacquelien,

Wat deel je wel en wat deel je niet? Ik merk dat het me nu toch even in de weg zit om je een brief te schrijven die we ook publiceren. Veel ben ik bereid om te delen,knooppunten, uitdagingen, processen en inzichten. Maar als het om heel persoonlijke issues gaat, dan zou ik je dat graag in briefvorm schrijven, maar niet een die ook op onze site komt. Daar zit echt wel een grens aan mijn openheid. Aan de andere kant zijn deze strubbelingen ook de dagelijkse realiteit, voor mij en mijn gezin en voor ieder ander. Ieder huisje heeft zijn kruisje, luidt het bekende spreekwoord.

Op het moment van schrijven staat mijn lief te stoeien met onze wasmachine. Er is een storing en hij weet waar het zit, hij kan daar ook bij, en kan het ook oplossen. Maar ja, om 21.00 nog? Zucht. Ik zit te balen, want de hele avond zijn we al bezig omdat het zo eenvoudig leek. Ja leek… Toch hadden we geen behoefte aan de voorrijkosten en het bijbehorende uurloon van de witgoedreparateur. Zeker als je weet dat je het kan. Maar ja, 21.00. En ik wil graag dat het opgelost is omdat ik de was van mijn vader moet draaien waar ik woensdag weer heen ga. Dus er zit spanning en druk op, dat snap je. Nou en je begrijpt dan zeker ook dat we niet meer als 2 innig verliefde pubers met elkaar communiceren. Er zitten redelijk wat donderwolkjes binnenshuis. 

Dit voorbeeld is natuurlijk niet dat hele persoonlijke verhaal dat ik lastig vind om te delen. Toch is het echt, en denk ik heel herkenbaar. Door het op te schrijven en uit te pluizen, snap ik heel goed de baalbui waar ik nu in zit. Net alsof je een kluwe wol in de knoop trekt als je het met kracht en snelheid wilt ontwarren. Je ziet dan niet meer elk draadje en elke bocht en lus, je ziet alleen maar de knoop die je niet meer wilt. Zo gaat het ook met spanning en stress in een gezin of relatie met je partner of met jezelf. Als je je alleen maar focust op het NU willen oplossen van HET probleem, dan staat het probleem op de voorgrond. De kluwe vol heeft niet alleen knopen, maar is de knoop. Kun je dan even afstand nemen, dan lukt het beter om de draad weer goed te zien, wellicht deze ook weer op te pakken om hem voorzichtig uit de knoop te halen. 

Daarom ben ik maar even de bijkeuken uitgegaan en ben gaan schrijven, ik nam even afstand. Ondertussen hoor ik geruststellende geluiden, nog geen draaiende wasmachine maar wel mijn in zichzelf pratende knutselaar die begrijpt waarom het eerst niet lukte en nu wel. 

Het is bijna vakantie voor ons. Nog een weekje, paar actielijstjes nog afwerken en daarna fijn niets. OK, ik neem een wensenlijstje mee, maar het wordt rustiger. De lontjes zijn kort, tijd om wat afstand te nemen, tijd voor vakantie. En mijn bolletjes wol neem ik mee, mindful breien. 

Lieve vriendin, altijd fijn om je te schrijven. Het heeft me nu ook weer veel gebracht.

Je t’embrasse

Marjan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *