Lieve Jacqueline,

Ik had je eerder willen schrijven, maar mijn aandacht werd opgeslokt. Nou ja, je kent de processen waar ik persoonlijk mee bezig ben, ik zet ze niet online in deze brief, maar kan wel zeggen dat er veel gebeurt. En ook dat is OK want ik weet waar ik het voor doe. Soms is het nodig om even door de pijn heen te gaan omdat het doel in het verlangen zit wat zich daaronder beweegt. 

Hoewel ik vanochtend niet echt lekker opstond kan ik nu, 12 uur later, terugkijken op een fijne dag. Voldaan zit ik aan de keukentafel jou te schrijven. Ik kon vandaag op kantoor werken bij Slachtofferhulp, omdat ik mensen aan het inwerken ben. Inwerken is toch lastiger via Teams. Dus had ik de gelegenheid om te sparren met collega’s, en hier werd ik echt blij van. Wat is het heerlijk om te voelen dat je samen werkt met dezelfde overtuiging en passie:
Een medemens zijn voor een medemens die in een lastige tijd zit. Iemand die slachtoffer is geworden van een ongeluk of van een misdrijf. Iemand die daardoor uit het veld geslagen is en die zelf even niet ziet hoe hij weer verder kan. Iemand die daardoor pijn en verdriet heeft en zo graag gehoord en begrepen wil worden of die wat praktische tips en aanwijzingen kan gebruiken. Het woord medemenselijkheid staat hier voor mij bovenaan. Ik ben niet beter of wijzer of professioneler. Ik ben er én ik ben opgeleid zodat ik weet hoe ik kan helpen. 

Sinds enige tijd werk ik dus ook nieuwe collega’s in. Een mooie leerschool voor mezelf bovenal. Omdat ik mijn vanzelfsprekendheden moet verwoorden en over moet brengen, omdat het geduld van me vraagt en daarbij de acceptatie dat ik niet alles hoef te weten en aan mag kloppen bij een andere collega: niet beter of professioneler alleen anders opgeleid of andere werkervaring. We zijn allemaal medemens. 

Natuurlijk doet het mij dan ook goed als mijn teamleider spreekwoordelijk een bosje met veren klaar heeft staan in ons functioneringsgesprek. Ik voelde me gezien en gewaardeerd.

Gevoed en enthousiast over mijn werk fietste ik met wind tegen naar huis, mijmerend over de verkiezingen van deze week. De gesprekken van vandaag gingen nog in me om. 

Medemenselijkheid daar stem ik voor. In de hoop dat we elkaar blijven zien of nog meer gaan zien in al onze diversiteit. Met alle kansen en tegenslagen die ieder heeft gehad zijn we vooral een heleboel mensen in een klein landje. Laten we voor elkaar  kiezen. 

Je t’embrasse.

Marjan.