Lieve Jacquelien,

Fijn dat we gister weer lekker gewerkt hebben aan de spreekwoordelijke keukentafel, we zijn toch best lekker bezig. Ons Verstillingsweekend zit vol, en niet onbelangrijk, deze mag ook in de huidige omstandigheden nog doorgaan. Fingers crossed, want je weet natuurlijk niet hoe de komende weken gaan lopen. Daarbij hebben we een flinke stap gemaakt in de voorbereiding van onze (tadaaa) live-uitzending op FB. Goed bezig….! We zaten lekker te stoeien samen met een voor ons onbekend programma, en hebben toch maar mooi een proefuitzending gemaakt èn we zijn ook nog bezig een e-magazine vorm te geven. Had je dat een jaar geleden bedacht? Ik in ieder geval niet. Marketing vond ik maar een vies woord, dan moet je toch jezelf op de zeepkist zetten?! Dan moet je toch heel vaardig zijn?! O ja, wat een onzekerheden en aannames zaten me daar een jaar geleden nog in de weg. Nu denk ik, ach we proberen het gewoon en het kan altijd beter. Ik leer met de dag.

(Voor de meelezers: de datum van onze live-uitzending volgt nog.)

En dan is de wereld weer even kleiner geworden, hebben we wederom beperkingen in ons leven. Zucht. Het is hard nodig, dat zie ik (en ik hoop dat iedereen dat ziet), maar ik weet eveneens dat het mensen hard kan raken. Ik mag gelukkig nog mijn Tai Chi lessen voortzetten, jij mag ook je Mindfulness-cursussen blijven geven. Maar het raakt ook ons. Jij vertelde dat er veel uitval is op je werk bij het Prinses Maxima Centrum. Ik ben voor Slachtofferhulp weer terug in mijn werkkamer. Manlief kan elk moment weer opgeroepen worden voor de Corona-crisisdienst van Defensie. Mijn dochter is erg gespannen, wil niet ziek worden omdat ze niets wil missen op school, en een snotneus betekent al thuisblijven. Mijn zoon baalt omdat zijn Aikido niet doorgaat en is blij anderzijds omdat Scouting nog wel mag. Hoe lang gaat het nog goed?Soms vraag ik me af of een volledige lockdown niet beter was. Ik heb de wijsheid niet in pacht en ik wens iedereen zijn werk en zijn sociale leven. Maar bovenal wens ik gezondheid voor ons allemaal. Wat is dan wijsheid?

Mixed emotions. Er loopt veel door elkaar zo.

Enerzijds ben ik tevreden en gelukkig met alles wat goed gaat, maar ben ook bezorgd. Enerzijds vind ik het heel gaaf dat ik waarschijnlijk een tweede Tai Chi-groep kan starten, anderzijds vraag ik me af hoe lang dit nog kan, en ben ik ook huiverig om ziek te worden. Het lijkt wel op het YinYang-teken: Tai Chi. Er is altijd licht en er is altijd donker, ze horen er beiden bij, ze hebben elkaar nodig. Dat steunt mij. Het is niet erg als er verdriet is, het is niet erg als ik even bang ben, dat hoort erbij.  Misschien voelt het ongemakkelijk en komt het niet op het juiste moment.

Gister was ik moe, ik had een paar lange nachten heel goed geslapen en kon rustig nog een tukkie tussendoor doen. Mijn vermoeidheid zat me eerlijk gezegd een beetje in de weg en het vervreemde me. Wat maakte mij zo moe? Natuurlijk ging ik gewoon lesgeven gisteravond en het moment dat ik in de zaal kwam, me ging voorbereiden en mijn muziek opzette voelde ik de vermoeidheid wegglippen. Waardoor ik een hele fijne les kon geven. Eenmaal thuis voor de houtkachel besefte ik me dat ik de laatste week heel erg open sta voor anderen. Ik voel heel veel liefde, mooi, maar ik geef ook eventjes te veel, mijn energie lekte weg. In de zaal stond ik heerlijk in balans waardoor ik mezelf weer kon voeden en gebalanceerd les gaf. Fijn dat ik daardoor weer 2 mensen in mijn groep kon verwelkomen. Fijn om te voelen wat ik zelf nodig had.

Lieve vriendin. Volgende week ben ik er even niet. Je brieven zal ik lezen en online zetten maar we zien elkaar over 2 of 3 weken pas weer. Ondertussen zullen we elkaar online nog wel prikkelen met wat we nog te doen hebben en wat al gelukt is.

Ik wil je wel nog even zeggen dat ik trots op ons ben. We hebben al heel wat drempels en uitdagingen gehad en gewoon genomen. Hoppa!!

Pas goed op jezelf. Je t’embrasse

Marjan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *