Lieve Jacquelien,

Na deze enerverende week heb ik weer de behoefte en beetje rust om je te schrijven. Hoewel de woorden nog wel wat lastig komen.

Het is nu 2 dagen geleden dat mijn vader is overleden nadat hij een week in het ziekenhuis heeft gelegen. Een week waarin hij voelde dat het genoeg was en waarin wij hem konden laten voelen en weten dat dat OK was. Een week waarin we intens zijn samen geweest. Samen met mijn broer en zus hebben we gewaakt en verzorgd, we zijn bij hem gebleven omdat dat goed voelde.

Ik zit nu in de week van de regelzaken, vrijdag hebben we de uitvaart. Ik sta in de regelstand en voel tegelijkertijd dat ik erg moe ben. Vorige week heeft er goed ingehakt. Ik kan mijn verdriet soms wat voelen, vaak is het even verborgen en dat is ook goed. Ik weet dat ik de ruimte nodig heb om echt te voelen wat er is, dus die tranen die komen wel. Vandaag heb ik foto’s en adressen verzameld en een begin gemaakt voor mijn praatje. Straks gaat mijn lief even eten halen, want ik heb even geef puf om te koken. Prima. Gelukkig ken ik mezelf en weet ik dat ik vanuit deze emotionele draaikolk wel weer in rustiger vaarwater kom, dat ik mijn rust en ruimte wel weer opzoek. Het is even veel, maar ja zo gaat het leven.

Terwijl ik deze brief schrijf zit ik op de bank met de houtkachel aan, kleedje over mijn benen. De kamer is donker en buiten is het nat. Het is goed zo. Ik kom wel weer omhoog en in actie.

Tot snel weer lieve vriendin.

Marjan

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *