Lieve Jacqueline,

En daar gaan we weer. We gaan weer op slot. Wat een tegenvaller voor alle harde werkers, kleine ondernemers, scholieren. Wat een tegenvaller voor ieder die uitkeek naar januari in de hoop dat er dan lucht zou komen,  omdat we dan 2020 hebben gehad. 

En hoewel ik er volledig achter sta, zat ik maandag met tranen in mijn ogen op de bank. Want ik hoopte zo dat de aantallen weer zouden dalen, ook al zag ik het de laatste weken misgaan. Ik ben het zo langzamerhand wel een beetje zat. Ik wil weer uit eten kunnen met mijn gezin, ik wil met onze vriendinnen een borrel kunnen drinken thuis of in de kroeg. Ik wil dat mijn kinderen onbezorgd naar school kunnen en hun hobby’s kunnen uitoefenen.

Ik wil, ik wil, ik wil, wat klinkt dat hebberig of veeleisend. Ik heb het goed en er zijn zoveel mensen die dit allemaal veel harder treft dan mij. Het woord ‘willen’ kan een klank in zich dragen van ‘eisen’, of vinden dat je recht hebt op ….zoals een opstandige peuter die heel graag dat koekje wilt of dat speeltje. Hoeveel recht heb ik op ‘willen’ als er zoveel is om dankbaar voor te zijn. 

Toch is er dat verlangen. Het verlangen naar de vrijheid die we hadden, het verlangen naar de omhelzing en de aanraking, het verlangen naar de uitspatting of naar het gewone, het normale, een stip aan de horizon, een doel waar je naartoe werkt. Mijn willen is inderdaad een verlangen. Het is geen behoefte die nu bevredigd moet worden, ik kan het opzij zetten, ik kan realistisch zijn. Ja ik kijk uit naar… 

En ik realiseer me terwijl ik uitkijk naar die stip, dat het eigenlijk best wel gaat. Ondanks de pittige periode waar ik uitkom ben ik OK. En ja, er zijn momenten dat ik verdrietig ben, ja er zijn momenten dat ik baal van het gedoe rondom de maatregelen en er is ook een groot gemis. Maar desondanks ben ik OK. Mijn gezin is gezond en veilig, mijn huis is warm. Ik voel me geliefd en gesteund. De koelkast is vol genoeg en ik heb ook nog wc-papier. En naast de traan die af en toe vloeit lach ik elke dag, is er elke dag wel ergens gekkigheid en gezelligheid, is er elke dag een lach of een groet die me bijblijft. 

Daarom bij deze brief, een foto  van onze fotosessie deze zomer. Ik moet alweer lachen als ik naar ons kijk daar. Lieverd, ik hoop dat we vooral ook blijven lachen naar elkaar en met elkaar uitkijkend naar de omhelzing.

Je t’embrasse.

Marjan

24 reacties op “Brief Marjan 16-12”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *