Lieve vriendin,

Ik vond het echt fijn om te lezen dat je heerlijk bewust aan het genieten was van je vrije dagen. In gedachten zag ik je zitten, zo lekker in de tuin aan de waterkant, op jullie hemelse plekje. Het leuke is dat als ik je brief lees dat een beetje doorwerkt op mij. Grappig, ik voel jouw ontspanning als ik in gedachte bij je bent.

Wellicht daardoor, maar is het je al opgevallen dat we ons ritme kwijt zijn? In het begin van onze correspondentie hadden we een ritme. Jij publiceert op donderdag, ik op maandag. Een strak ritme waar ik in het begin aan moest wennen, maar we waren gedisciplineerd en het werkte. Zelfs op dagen dat ik even geen woorden had of dacht dat ik niets te zeggen had ging ik zitten. En daar kwamen altijd woorden die bij mij pasten op dat moment. De ene keer poëtischer dan de andere keer, maar altijd vanuit mijn hart. En nu zie je dat we beiden losser worden….Of dat goed is of slecht, geen idee, ik heb er geen oordeel over. 

Het is zoals het wel vaker gaat als je jezelf een nieuwe routine aanleert. In het begin ben je uiterst gemotiveerd. Zoals met Tai Chi ik vanaf het begin mijn wekker zette om 6 uur. Zomer of winter: doordeweeks startte ik de dag met Tai Chi in de vroege ochtend. En dan na de eerste weken/maanden van discipline kwam er ook een moment dat er uitzonderingen waren, of dat ik mijn eigen regels ging versoepelen. Dat waren de lastige momenten. Daarbij merkte ik later op dat dit het punt was dat de motivatie even op was. Misschien ken je dat wel met het jouw eigen meditatieroutines. Het vraagt voor mij ook weer om inspiratie, om voeding, om iets wat dat innerlijke vuur, die innerlijke drive weer op doet vlammen. Dat kon voor mij een serie  oefeningen zijn die me aansprak, of een invalshoek die ik aangereikt kreeg door mijn leraar. Of zoals ik dan ook wel deed, buiten gaan oefenen of ergens waar het even nieuw was.

En bovenal wat voor mij ook erg belangrijk is om daarin aardig te blijven voor mezelf, geen oordeel hebben. Want, hey, oordelen kan ik ook erg goed hoor. En mezelf op de kop geven is mij ook niet vreemd, maar ik weet ook dat het niet helpt.  Als ik zie  dat  ik van mijn routines afwijk en  ik wéét dat ik het anders wil, helpt het mij het best om mild te zijn.  Dit geeft mij dan weer ruimte om de koers weer op te pakken, scherper te worden.

En soms, zit er ook kracht het afwijken van de koers, omdat ik dan kan voelen wat echt van mij is. 

Dus ja, ik pak de draad van onze briefwisseling en onze routine graag weer op. Het blijft voor mij een fijne manier om mijn gedachtes te ordenen, om bij jou te zijn. Maar eerlijk is eerlijk, heb ik ook inspiratie nodig. Binnenkort weer es een ochtend aan de keukentafel? Onze tafels zijn groot genoeg voor de benodigde afstand gelukkig. Deze momenten samen kunnen zo heerlijk voedend zijn. En vrijdag gaan we lekker de natuur in, daar verstillen. Ik blijf geloven in de kracht van onze samenwerking lieverd.  Want jij inspireert me ook geweldig Jacq, dank daarvoor. Ik ben blij met je.

Tot snel.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *