Lieve Jacquelien,

We zijn een virus aan het verspreiden. 

Jazeker, schrik niet, niet het Corona hoor. Maar weet je dat we al best wat mensen geïnspireerd hebben om te gaan corresponderen? Daar word ik echt blij van. 

Vorige week toen we met onze vriendinnen om het tuinkacheltje zaten hoorde ik de andere twee dames voorzichtig opperen om ook te gaan corresponderen. En vandaag sprak ik een collega van Slachtofferhulp dat zij ook was begonnen. Ze had op een dag 2 brieven binnen gekregen en een kaart, geluk in de brievenbus. Het nodigde haar uit om een momentje voor zichzelf te creëren, bakkie koffie erbij…even gaan zitten. Hier ga ik echt van glimmen weet je dat. Het is een moeilijke tijd en we missen de knuffels en de nabijheid van elkaar. Dat is voelbaar, er ontstaat een huidhonger. Heel voorzichtig durf ik te zeggen dat het schrijven van een oprechte brief bijna net zo intiem is als een knuffel. Misschien kun je het een energetische knuffel noemen. Ik geloof zeker dat de energie in de brief aankomt en dat de intentie van de geschreven woorden dichter bij komen als je ze leest dan als je ze vluchtig hoort. 

Een penvriendin van me vertelde me over een kwetsbare gebeurtenis in haar leven, iets wat de laatste tijd weer boven komt drijven. Toen ik het las heb ik even de brief in mijn handen gehouden en ik voelde me daardoor heel dicht bij haar. Haar brief heeft nog een paar dagen op mijn kastje gelegen. En hoewel ik het niet terug las, was ik elke keer dat ik de brief zag weer even bij haar. 

Mijn dochter zag ik gister de deur uit gaan met een brief in haar hand. Ze ging hem niet op de post doen, maar overhandigde deze persoonlijk aan haar vriendin. Ze konden van alles bespreken daar samen op straat, maar in de brief stonden woorden die alleen gelezen moesten worden. 

Toen ik afgelopen november op mijn stiltetocht door de Sahara liep, had ik ook een brief bij me van mijn lief. We hadden de opdracht gekregen om een dierbaar iemand te vragen een brief aan jou te schrijven, met een bepaald thema. Het voorlezen van jouw brief in de groep was bijzonder intiem. De geopende brief heeft ook de rest van de reis in mijn dagboekje gezeten. Hij was bij me. 

Ik hoop dat we nog veel meer mensen gaan inspireren. Om woorden te vinden die je wilt delen met een vriend, vriendin of familielid. Om de tijd te nemen voor deze persoon zonder dat je fysiek bij iemand bent. Om zo aandacht en liefde te verspreiden, via de brievenbus. Om de tijd te nemen om je eigen woorden te zoeken, te voelen wat je te vertellen hebt. 

Ik heb je wel verteld dat door onze correspondentie ik weer inspiratie krijg om te schrijven. Het is zo fijn. Het gaat me niet om grote woorden of grote wijsheden. Ik schrijf vanuit mijn hart aan jou. En daar word ik blij van. Dat is mindful schrijven voor mij. Eerst zag ik er tegenop om te gaan schrijven op onze site. Echter doordat ik met onze briefwisseling  niet een scherm vol typ aan een onbekend publiek, maar aan jou,  kan ik beter bij mezelf blijven en komen de woorden makkelijker.

Lieverd wat was het heerlijk om jou de meiden vorige week te zien. Theetje, taartje, portje en vuurpotje, dekentjes en winterjassen ( het was maar 8 graden), het was top. Ja ik ben lyrisch over het schrijfproces en het is zeker een energetische knuffel. Maar elkaar in de ogen kunnen kijken, elkaar in de rede kunnen vallen en heerlijk gieren om elkaars gekkigheden is toch onvervangbaar. 

Een mooie zin om te eindigen las ik laatst in een mooi boek. 

Je t’embrasse (ik omhels je)

Marjan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *