Lieve Jacquelien,

Het is zondagmiddag nu. De hond ligt uitgebreid te zonnebaden op het terras. Mijn mannen zijn in de tuin bezig. Kopje thee staat naast me en ik heb rustige muziek aan. Het zijn de kleine dingen die het doen. De sfeer is prettig nu hier in huis. Dat geeft me rust en ik kan even ademen.

Gister had ik een off-day. Of het nu hormonaal was of niet: het lukte me gister echt niet. Ik had zin om te koken en te bakken, heb ik ook gedaan. Maar hoe ik het deed ik weet het niet, 2 broden en 1 taart zijn totaal mislukt. Hoe dan? Ik voelde me al niet zo geweldig……

Aan het eind van de avond kwamen de tranen eruit. Verdriet om alles, de korte lontjes in huis, het gemis en tranen om de tranen. Zo dat moest er even uit.

Het is echt niet mijn bedoeling om je in onze briefwisseling te overladen met mijn zorgen en verdriet. De reden dat ik het opschrijf is omdat ik hiermee ook erkenning geef aan wat er is. En ik merk dat dat me helpt.

Schrijven is niet alleen contact maken met jou, de ander, maar (en misschien wel veel meer) ook contact maken met jezelf.  Ik schrijf het op, dus het is echt en het mag er zijn van mezelf.

Als ik al mijn kanten er laat zijn, dus ook de minder mooie (de minder social-media-waardige), dan krijg ik ademruimte. Ik neem afstand  en ben echt niet alleen het verdriet, ik kiìk ernaar.

En dàn zie ik ook de andere kleuren en nuances. Zoals de blaadjes aan de bomen die ontluiken. De liefdevolle blik van mijn dochter als ze langsloopt en ik hoor de stem van mijn vader aan de telefoon ‘hey meissie’. Alle kleuren vormen samen het hele pallet. Zoals het leven nu niet alleen Corona is, maar het nu wel bij het leven hoort.

Het zijn de kleine dingen die het doen. Zoals de moestuin die we weer op orde brengen. Mijn boek die klaar ligt voor weer ‘nog ff een bladzijde’. Hartelijke lachen om de mislukte baksels.

Morgen toch maar gewoon een taart kopen voor onze trouwdag.

Liefs Marjan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *