Lieve vriendin,

Weer thuis. Na 3,5 week in Drenthe in ons kleine huisje op ons mooie stukje Nederland zijn we weer in Leusden. We hebben het goed gehad daar en het is goed om weer hier te zijn. Ik mis wel het uitzicht maar ben tegelijkertijd gevuld door de inspiratie en de rust, welke ik beide bij me wil houden. Maar hey als ik het even kwijt ben, rij ik er zo weer heen. Wat een luxe.

Dank voor je mooie brief lieverd. Ik weet nog heel goed de avond dat jij en Eric bevlogen in gesprek waren over jullie roots in Indonesië.  Ik zag van 2 kanten herkenning en bevlieging. Het was ontroerend om te zien, en zo vond ik je brief ook weer ontroerend. Wat ik bijzonder vind is dat wortels die zo ver weg liggen van zo grote invloed zijn op het leven hier. Ik ben een Nederlandse met wortels in de Groningse klei. Exotischer dan dat er een familie op de grens met Friesland woonde was het niet. Dus ik zie en hoor jullie nieuwsgierigheid en verbondenheid en verlangen, maar ik voel het niet. Het is niet mijn geschiedenis, althans zo hield ik mezelf altijd voor. Want nu ik inmiddels 18 jaar met Eric samen ben, we samen kinderen hebben en ik zijn ouders ook heb liefgehad, merk ik dat ik wel verbinding voel met de Indische gemeenschap in Nederland. Nee het is niet mijn cultuur, het zijn niet mijn ouders die met pijn en verdriet uit Indonesië zijn gekomen. Ik heb geen familie daar rondlopen. Ik weet heel veel niet en heb nog heel veel vragen. Er liggen daar echter wel verhalen van voorouders van mijn kinderen.

En ik ben me er steeds meer van bewust dat de eeuwenlange aanwezigheid van Nederlanders in Indonesië en dat Nederland welvarend is geworden ten koste van de onafhankelijkheid van generaties in Indonesië, ook mijn vaderlandse geschiedenis is. Los van vragen over goed of fout.

Recent heb ik een fantastische podcast-serie geluisterd: ‘De plantage van onze voorouders’. Ik raad hem echt iedereen aan. Het gaat over de zoektocht van een Nederlandse vrouw die uit een adellijk geslacht komt, naar de plantage in Suriname waar een voormoeder van haar een aandeel in had. Ze komt in contact met een nazaat van een slaafgemaakte van die plantage.  Ik ga niet te veel uitleggen hierover. Maar de connectie met Indonesië is dat ik tijdens het luisteren naar de podcast me ook realiseerde dat dit ook mijn vaderlandse geschiedenis is. Ook al lopen er geen directe bloedlijnen.

Je weet dat mijn lief zich kan verliezen in zoektochten naar familiegeschiedenissen, stambomen en –verhalen. Ik heb niet altijd kunnen zien wat de lol of het nut hier nu van was. Eindeloos kunnen spitten, teksten ontrafelen en verbanden proberen te zoeken leek me eerst zinloos tijdverdrijf. Nu zie ik wat de waarde is. Het vinden van gegevens over je familie en van verhalen over je familie geeft kleur aan je eigen geschiedenis, die komt tot leven. Ik ben ook gek op boeken waarin het verhaal van generaties van een familie beschreven wordt. Omdat je leert dat iedereen gevormd is door heel scala aan factoren: door ervaringen die je voorouders hebben opgedaan door hun pijn, verdriet, overwinningen en successen èn hun lessen. En zeker ook de context waarin iemand opgroeit.

En nu ik al schrijvende iets met jou wil delen over wat ik voel bij jouw verhaal over Indonesië, voel ik blijdschap. Ik ben niet jou, en ik zit niet in jouw familieverhaal. Maar ik voel me verbonden met je en het maakt mij blij dat jij op weg bent om je roots met Indonesië te omarmen. De reis is al bezig.

Op de foto bij deze brief zie je bomen waarvan alle wortels verbonden zijn. Zo’n mooie gedachte. 

Mooie lieve vriendin, tot snel aan de keukentafel. We gaan weer aan de slag, zin in.

Marjan

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *