Lieve Jacqueline,

Het is niet mijn beste dag vandaag. Ik wil je graag schrijven ook al zien we elkaar straks. Schrijven helpt me om in contact te komen me wat in me leeft en om er in ieder geval even met aandacht naar te kijken.

Ik hoef niet zo diep te graven om te zien wat er speelt. Ik rouw, ik ben verdrietig, ik voel  me leeg. En vandaag overvalt me dat. De afgelopen dagen was er een zekere rust. Ik had meer aandacht voor  mijn omgeving, stond zelf steviger en kon weer wat vooruit kijken.  Het raakt me dat ik dat nu niet voel en ik vind het moeilijk.

De afgelopen vijf jaar heb ik veel zog voor en over mijn ouders gehad. Hun ouderdom kwam snel en rigoureus en ontnam ze hun vrijheden. Ze werden stapje voor stapje afhankelijker van elkaar,  van zorg en van ons . Hierin heb ik me samen met mijn broer en zus betrokken gevoeld en gedaan wat ik kon. En dat was OK. En nu is dat weg. Geen financiën meer die ik moet regelen, geen huis meer, niet nog even iets regelen voor ……Er is niets meer over. En dat voelt nu even heel leeg.

Als ik naar die leegte toe ga met mijn aandacht, dan zijn er ook geen woorden, geen verhalen geen waarom of daarom, gewoon leeg. Soms onverdraaglijk leeg, soms ook comfortabel leeg.

Deze brief wordt ook niet lang lieverd, want dit gevoel heeft weinig woorden maar vooral tijd nodig.

Liefs.

Marjan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *