Lieve Jacquelien,

Ik kwam vandaag bij het opruimen van mijn boekenkast een stapel dichtbundels tegen die een oude vriend van me heeft geschreven.  [Sjaak schreef heel veel en publiceerde zijn gedichten in eigen beheer.] Tussen die bundels zat een klein boekje, formaat zakboekje die hij met de hand had gemaakt.  Een groet ook gewoon geschreven, de rest getypt en het boekje was niet geniet of geplakt, maar genaaid. Zoveel aandacht.

In dit 8 pagina’s tellende boekje staan evenzoveel gedichten die hij schreef speciaal voor mij in februari 1997. Nu ik dit boekje weer in mijn handen heb en het voorzichtig doorblader en ga lezen voel ik veel.

Wat een mooie man was dit, ja was want hij is overleden in 1999, nog maar net in de veertig. Ik ben kort met hem bevriend geweest, een intensieve periode van samenwerken, veel delen, intense gesprekken en verwarring. Ik was destijds wat huiverig voor de overweldigende aandacht die ik van hem kreeg, oprechte recht-uit-zijn-hart aandacht. Want wat wilde hij nu? Excuus, ik dacht toch redelijk in stereotypes. Hij was man, ik vrouw, wat verwachte hij terug? Ik was niet verliefd, hij ook niet zei hij. En dat vond ik moeilijk te geloven. Waarom dan die lyrische woorden, waarom dan al die aandacht voor mij?

Weet, dat ik in die tijd, midden twintig was ik, echt nog niet zo zeker was van mezelf. De wereld vond ik nog regelmatig een ingewikkelde mierenhoop en ik had voor mijn gevoel net een beetje kennisgemaakt met wie ik was. Ik had best al wel wat voor mijn kiezen gehad. Van  mijn 18e tot mijn 26e ben ik met periodes depressief geweest, de jaren voor mijn ontmoeting met Sjaak had ik net een intensieve tijd van therapie gehad. Toen ik het leven weer leuk kon vinden ben ik vrijwilligerswerk gaan doen bij de Stichting Pandora. En daar trof ik Sjaak. Een excentrieke man, enerzijds bloedserieus en stellig, als socialist in hart en nieren kwam hij op voor ieder die het moeilijk had. Anderzijds was hij een clown, die de zwaarheid van het leven soms net wel of net niet kon dragen. En…hij had een heel groot hart. Als je bij hem binnenkwam, dan kreeg je alles.

Het leven was voor hem heel zwaar geweest. Geboren met een zwakke gezondheid en een Joodse vader die kampen wel had overleefd, maar die nog volop in hem leefden. Jij schreef me over de trauma’s van je vader en hoe dit ook zijn invloed op jou heeft gehad. Zo was het ook bij Sjaak en zijn vader. Zijn vader werd geregeld gillend wakker van angstdromen over de oorlog. Een erfenis die bijna te zwaar was. Er zijn momenten geweest dat ik dacht dat Sjaak zelf wilde stoppen met leven. Hij had de grenzen al zo vaak opgezocht. Toch stierf hij een natuurlijke dood, jong maar hij had er vrede mee.

Ik was gebleven bij de vraag, waarom hij mij zoveel aandacht gaf en wat dat met mij deed, en nog met me doet als ik zijn gedichten lees. Het antwoord vind ik heel moeilijk omdat ik het niet meer kan checken. Ik geloof graag omdat het kwam dat hij onvoorwaardelijke liefde beantwoorde met onvoorwaardelijke liefde. En ja, dat was ik niet gewend.

Ik neem me voor het boekje een tijdje bij me te dragen als reminder aan deze prachtige kwaliteit. Met in mijn achterhoofd dat als jij onvoorwaardelijk geeft dat nog niet betekend dat iemand anders onvoorwaardelijk kan ontvangen.

Liefs

Marjan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *