Lieve Jacquelien,

Gisteravond liep alles even anders. Ik zou in de pen kruipen en je een brief schrijven, maar toen.

We hadden een heerlijke kaasfondue gegeten en we waren lui aan het uitbuiken en toen werd mijn lief ineens onwel, grijs en grauw zakte hij in en ik moest hem op de grond neerleggen. OMG wat gebeurt hier. We hebben dit al eerder meegemaakt bij hem, ik had al snel door dat dit waarschijnlijk hetzelfde was als toen. Zijn bloeddruk zakt, zijn hartslag wordt zwak, en hij verliest bijna zijn bewustzijn. Gelukkig weet ik wat ik moet doen, maar ik vertrouwde het niet helemaal, dus toch de ambulance laten komen. Die moesten zoeken omdat we hier in de ‘middle of nowhere’ zitten en het stormde ook al behoorlijk. Toen ze aankwamen kwam hij alweer wat bij en begon al mee te denken en te praten. Ze hebben hem wel uitgebreid gecontroleerd, hart, saturatie, bloedsuiker, bloeddruk en overleg met een arts via de telefoon. Nadat de ambu hier een uur was geweest en de kust weer veilig was, was ik op. De kinderen spelen een raar spel om zich te ontladen van alle stress. En geen van allen had al behoefte om te slapen. Eerst uitgebreid met elkaar en de kinderen knuffelen en kletsen. Check check, ben jij OK? Ja schat. 

Dan nog maar een potje thee en met een boek naar bed. Slapen, nee, de kinderen kwamen nog even voor een knuffelpartij. En toen werd het huis rustig. De storm was gaan liggen buiten en ook binnen. Iedereen in rust en ik was wakker. Enerzijds voelde ik me gezegend met de mooie mensen in ons nest. Anderzijds bevreesd en alert, ligt hij rustig, slaapt hij? In het donker heb ik best nog even liggen staren en daarna kon ik in slaap komen.

En dan is het ineens weer ochtend, alsof er niets is gebeurd. De zon schijnt flauwtjes en de kleuren van de herfst lijken vandaag nog mooier dan gister. Ik zet een potje thee, deel kopjes thee uit in de slaapkamers en ga naar buiten. Handschoenen aan en met een heerlijke trui boven mijn joggingbroek sta ik in de wind mijn Tai Chi-oefeningen te doen. De zachtheid van de wind, de kleuren en de bewegingen voel ik in me. Ik voel me zacht en dankbaar. Het is een mooie dag vandaag. Het leven is zo kwetsbaar en tegelijkertijd ook zo mooi.  

Kus

Marjan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *