Lieve Jacquelien,

Ik zag net op je website de nieuwe foto’s die je hebt laten maken. Wat sta je er mooi op. Dit is de sfeer die je wilde. Wat heerlijk dat je idee goed op beeld is gekomen.

Over hoe je beeld werkelijkheid wordt.

Vandaag ga ik mijn eerste proefles Tai Chi geven. Het voelt als een feestje. Ik heb mensen uitgenodigd, ze zeggen dat ze gaan komen en ik  bereid het feestje voor. Ik weet wat ik wil gaan doen, ik zet  mijn spullen klaar, feestruimte is gereserveerd. We kunnen beginnen.

Wellicht een bijzondere vergelijking dat feestje. Maar toch zo voelt het wel. 

Vijf jaar geleden ben ik begonnen met het volgen van Tai Chi lessen in Amersfoort. Al vanaf les 1 wist ik: dit past mij. Na 2,5 jaar groepslessen te hebben gevolgd werd ik leergierig, ik wilde meer… Daarop ontstond een zoektocht naar een andere leraar, of een opleiding. Wat wist ik nog niet. Uiteindelijk werden dat privelessen, de leraar die ik gevonden had sloot aan en daagde me uit. Dat had ik nodig. Vanaf dat moment ging Tai Chi bij mijn dagelijkse routines horen. Eerst met het nodige gepruttel en ook nog weerstand, maar gelukkig (onmisbaar) met heel veel motivatie. Om 6 uur elke ochtend zet ik nu mijn wekker en in de weekenden op 7 uur. Dan begin ik de dag met mijn routine. Soms een serie, een vorm, soms alleen het staan in een houding of het doorvoelen in een trage vorm van lopen. Ik deed het tijdens vakanties, in Parijs langs de Seine, in hotelkamers tijdens een reis en in de Sahara tijdens mijn wandelretraite vorig jaar. In het begin voelde ik me de stuntelaar die een ingewikkelde choreografie aan het instuderen was. Toch voelde ik aan mijn lijf dat er iets veranderde. Wat dat precies was kon ik niet beschrijven, hoewel….Mijn schouders werden sterker en zachter, mijn evenwicht verbeterde en vooral mijn houding werd steviger en soepeler. Maar dit was slechts de buitenkant. Van binnen was er meer in beweging. Door de fibromyalgie die ik jarenlang heb gehad was ik het vertrouwen in mijn lijf kwijtgeraakt. Sporten was immers onmogelijk geweest en werd vaak afgestraft met pijnlijke dagen.

Doordat ik me committeerde aan de lessen en het programma wat mij in dit traject werd aangeboden ‘dwong’ ik mezelf om mijn grenzen te onderzoeken. En te kijken of ik wellicht meer kon in de zachtheid en het respect van Tai Chi dan dat ik aangenomen had, overtuigingen die ik vast had gezet in de fibro-periode. En dat lukte, wat een geschenk. Steeds weer voelen en checken, steeds weer de energie laten stromen en de spierspanningen los gaan laten, ruimte creeeren zonder te forceren.

Vanochtend kleedde ik me aan en keek in de spiegel. Daar sta ik dan, dit beeld is wat ik zocht. Een vrouw met vertrouwen en balans, rechtop en fier, tegelijkertijd gevoelig en zacht. Ja je leest het goed, ik ben trots. En dat is een verdraaid gaaf gevoel. Er valt nog heel veel te leren, en er is (gelukkig) geen eindpunt. De stappen die gezet zijn daar ben ik heel blij mee. Dat is het feestje.

De inschrijfformulieren liggen klaar, de oefeningen voor de les op een rijtje. Ik kan gaan doorgeven wat ik geleerd heb. Volgende week ga ik op retraite, een week lang Tai Chi lessen volgen van een goede leraar. Ik ben heel benieuwd. Nieuwe inzichten en ervaringen opdoen geeft weer inspiratie die ik voor mezelf mee kan nemen en voor de lessen die ik ga geven.

En dan blijf ik denken aan de weg die ik gelopen heb en hoe dankbaar ik ben dat ik hier nu ben.

Lieve vriendin, morgen weer aan de keukentafel en zaterdag in de natuur verstillen, ook weer zo heerlijk. 

Namaste.

Marjan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *