Lieve Jacqueline,

De openhaard brand, de puzzel ligt op tafel, boek ligt naast me en breiwerk wacht. Af en toe sta ik in de keuken om wat schandaligs te bakken voor de feestdagen. Kortom, kerstvakantie en de dagen zijn zo om. Ik merk dat ik me even hul in mijn eigen wereld. En voor nu is dat even OK. 

Ik speel geen blindemannetje hoor en het nieuws komt ook echt wel binnen. Maar wat kan ik doen? Thuisblijven dus. Wat een luxe,voor mij althans.

Het heeft wel een paar dagen geduurd hoor voordat ik in deze stand was. Want eerlijk gezegd was ik dit weekend erg onrustig. De lockdown, de gemuteerde virus, kinderen van de leg door een vakantie die niet voelt als een vakantie…..En ieder ging daar op zijn eigen manier mee om. Nadat we gister op allemaal verschillende eilandjes zaten en uiteindelijk tot een vulkanische uitbarsting kwamen, was er weer ruimte en verbinding. Dat gaf even lucht. En vandaag is het OK. Voor nu. 

Deze week was ineens onze hond Daisy heel ziek. Ze was in de avond wat afwezig, en in de nacht rillerig, angstig en echt van de leg. We waren  af en aan wakker en alert. In de ochtend leek ze rustig maar ze bleek toch koorts te hebben. Ach wat had ik het met haar doen. Niet alleen zij maar ook ik was uit mijn doen. Mijn derde kindje, onze gezinsknuffel, onze grote kindervriendin, Wat als er nu….ze is toch al 11 jaar…..

Er ging van alles door mijn hoofd heen toen ik in de ochtend naar de dierenarts reed. En wat was ik gerustgesteld toen bleek dat haar ongemak serieus maar ….behandelbaar was.

Ze ligt nu voor me bij de open haard, liep vandaag gezellig mee en ze geeft en ontvangt weer ruimschoots knuffels. Ze heeft even wat extra zorg van ons nodig in de vorm van zalfjes en pilletjes en een verbandje, Maar hey ik klaag niet, want ze is ons maatje en ook al heeft ze nu diverse ouderdomskwaaltjes, ze schooit weer in de keuken, kijkt verheugd op als iemand naar de voordeur loopt en als haar kleedje op de bank wordt gelegd is de bank bezet. Hihi. 

Voor nu is het goed.We zijn opgelucht en tevreden en we verwarmen ons in ons eigen holletje.

Maar ….ik  weet ook dat het buiten zorgelijk is en dat er veel mensen zijn met zorgen en verdriet. Mijn hart gaat naar ze uit. Ik weet ook dat er eenzaamheid is, en dat doet mij veel. Ik vergeet niet dat er hard gewerkt wordt in de zorg en andere essentiële beroepen, en daar heb ik veel bewondering voor. Uit respect blijf ik thuis en ik steek een kaarsje extra op. 

Knuf,

Marjan

27 reacties op “Brief Marjan 23-12”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *