Lieve vriendin,

Weer thuis. Dit weekend waren we nog een paar dagen in ons huisje. Ik had gehoopt dat ik uit kon rusten daar, maar zoals je weet moesten we nog even een dagje buffelen en pa’s appartement leeghalen. En ik ben ook leeg. (Het grootste deel van deze brief heb ik maandag al geschreven, maar het lukte me niet om hem af te krijgen. Leeg.)

Deze week neem ik de ruimte om weer op te starten. Rustig aan weer mijn werk aankijken, voelen waar er ruimte is en ervaren wat nu goed voelt. Wat ik nu voel is een mix van emoties. Ik ben verdrietig dat zeker. Ik ben ook erg moe. Wat hakken die laatste weken erin zeg. Tegelijkertijd voel ik me ook gesteund door jou en andere vriendinnen, mijn gezin en mijn familie. Naast jullie mooie bos bloemen heb ik nog meer bloemen gekregen en vele kaarten van mijn vrienden, familie, vrienden van mijn vader, oud-collega’s van hem en zelfs van een vader van oud-leerlingen van hem. Hij heeft indruk gemaakt op mensen. Ze noemen hem markant, humoristisch en scherp. Ik glimlach uit herkenning als ik de verhalen en de opmerkingen lees.

De muziek van zijn uitvaart zit nog in mijn hoofd en andere muziek die hem dierbaar was hoor ik in gedachten. Pap was altijd een groot liefhebber van muziek. Hij had een enorme collectie cd’s, voornamelijk klassieke muziek. In het verpleeghuis zat hij vooral veel achter You Tube en daar zocht en vond hij veel mooie stukken. Hij kon glunderen en een traan laten bij heftige composities van opera tot rock, je zag dat hij daar diep van binnen door geraakt werd. Dat waren kostbare momenten voor mij: als hij me een stuk liet horen waar hij intens van genoot. En ook ik liet dan een traan lopen vanwege de schoonheid en de intensiteit.

Een paar jaar geleden zou mijn zus met hem naar een uitvoering van de Carmina Burana in Groningen. Hij keek hier enorm naar uit. In zijn studententijd had hij dit stuk gezongen met het Utrechts Studentenkoor en was nog steeds een groot liefhebber. Helaas liet zijn gezondheid het uiteindelijk niet toe om te gaan. Ik had dit concert toevallig ook geboekt in het Concertgebouw en ben er geweest met dochterlief, een vriendin en haar dochter. Wat een geweldig overweldigend muzikale parel. Voor mij zal het O Fortuna mij nu altijd terugbrengen naar papa. Als ik het draai dan het liefst snoeihard in een lege kamer, ik laat de muziek me vullen en mij raken. Dank pap dat je mij de liefde voor muziek hebt meegegeven en me hebt geleerd te hiernaar luisteren met je hart. Deze herinnering kan ik altijd oppakken en dan ben ik weer even dicht bij je.

Lieve vriendin. Hoe jammer ik het ook heb gevonden dat we door de maatregelen ons Verstillingsweekend moesten annuleren, is het uiteindelijk een bijzonder toeval geweest dat mijn vader vlak voor dat weekend overleed. Wat is toeval….

Ik probeer je snel te bellen want ik hoop je snel te zien.

Marjan


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *