Lieve Jacquelien,

Ik schrijf deze week een dag later dan normaal. We hebben een routine ontwikkeld, ik schrijf op maandag en jij op donderdag. Gister was ik zo aan het bruisen van de energie dat de woorden niet wilden komen. Althans ze kwamen niet in de vorm van zinnen. Laten ik zeggen, het was een ongeordend enthousiasme in mij. Wat heerlijk om me zo goed te voelen. 

Deze winter was ik begonnen aan de opleiding voor Taiji Tao-docent, dat had ik je verteld toch? En dat deze gestopt is aan het begin van de Corona-tijd weet je vast ook nog. Nou ik heb  de afgelopen weken bedacht dat ik geen nieuwe opleiding ga volgen. Ik ga voelen wat ik wil leren en daar zoek ik mijn leraren bij. De allereerste stap was om mijn oude Tai Chi leraar weer op te zoeken en dat was dus gister. We hebben anderhalf uur gesproken en dat was echt heel fijn. Vooral omdat hij me aanraadde om zelf een Tai Chi-groep te gaan starten. Dit sudderde al wel ergens in mijn hoofd als wens. Maar toch…het voelt gaaf. Als je docent zegt dat je klaar bent om les te gaan geven…dan heb ik mijn diploma binnen. En dan voel ik ook de wijsheid en de vaardigheden die ik in me heb onder de bescheidenheid tevoorschijn komen. 

Wat me nog meer deed bruisen is de feedback die ik om me heen krijg over ons correspondentie-project. Ik weet we hebben het niet uitgevonden, maar onze vorm is wel vernieuwend. En weer gaat het bruisen en komen er plannen en ideeën…..

We hebben al besproken om verder te gaan met deze vorm en dat te integreren in onze Verstillingsdagen /-weekenden/ -wandelingen. Heerlijk heerlijk. 

En dan is  week is de ‘week van de ontmoetingen’ voor mij. Hemelvaartsweekend waren we in ons huisje, Oeroeboeroe. Altijd heerlijk en bijna altijd combineren we dat wel  met een bezoekje aan mijn broer, zus of vader die ook in het noorden wonen. Dit kon dus 2 maanden niet. Maar…dit weekend heb ik mijn broer en schoonzus en zijn heerlijke gezin met 3 boys, in onze zalige grote tuin daar, weer kunnen zien. En zondag kwam mijn zus met mijn oudste nicht. Ken je dat dat je bijna uit elkaar knapt van geluk, zo heerlijk. En als klap op de vuurpijl mag ik vrijdag mijn vader weer zien. We zijn allemaal nog heel netjes op afstand gebleven, dat is heel tegennatuurlijk en stom want het liefst was ik ze in de armen gevlogen. Nu  ik dit schrijf rollen de tranen over mijn wangen. Ik had ze zo gemist. En dan wordt ik toch ook verdrietig omdat ik papa vrijdag gewoon wil kussen en omhelzen. Omdat ik stiekem ook huiverig ben om hem te zien niet wetende  hoe we dat vinden elkaar te zien na 10 weken en dan ook nog maar 30 minuten bij hem mogen zijn. Ach ja…..

Liefde: that’s what this is al about. Mijn passie voor ons werk samen. Mijn liefde voor bewegen in aandacht, Tai Chi. Mijn liefde voor mijn familie en vrienden. 

Ik stop even met schrijven om te voelen….en weer pink ik een traan weg: dankbaarheid. 

Namaste

Marjan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *