Lieve Jacqueline,

Zo weer thuis. Tulpen op tafel en de boodschappen zijn weer binnen. Iedereen binnen ons gezin heeft weer zijn eigen plekje op zijn eigen stekje ingenomen, weer thuis na een heerlijke week in ons huisje in Drenthe. 

We hebben daar maar ongeveer 50 vierkante meter huis, met daaromheen veel groen, bos en weiland. Je kent het je bent er geweest. Na een week in minimale ruimte leven waarin je eigenlijk niet meer nodig hebt dan een goed boek, een gevulde koelkast en wat tuingereedschap wordt ik elke keer dat we thuiskomen overweldigd door de hoeveelheid spullen die wij bezitten. Elke keer krijg ik de behoefte om dit huis leeg te halen, een container voor ons huis te zetten voor alles wat niet noodzakelijk is en  en terug te gaan naar kleiner, kleiner kleiner. Wat een ruimte zal dat geven. 

Deze week volgde ik op de social media een gesprek naar aanleiding van een win-actie waarbij een Tiny House gewonnen kon worden door een gezin. De discussie die aangezwengeld werd vond ik interessant. We leven in een land met heel veel mensen die heel veel verschillende behoeftes en woonwensen hebben. De een wil ruimte in huis, de ander om het huis heen.Voor de een is vrijheid dat je weinig verplichtingen hebt, voor de ander is vrijheid dat je een vaste plek hebt die van jou is. En daaromheen zitten heel veel nuances. 

Ik geniet regelmatig enorm van ons huis, de tuin en onze omgeving. Maar ik realiseer me ook dat dit bezit ook een verplichting is. Het onderhoud, de kosten, het geld dat in de stenen zit waar je geen brood van kunt kopen. 

Als we in Drenthe zijn in ons stekkie, die we Oeroeboeroe noemen, sta ik weer stil bij hoe weinig ik eigenlijk nodig heb. Als mijn bedje schoon is en de kachel brand, ik kan een maaltijd maken en ik kan naar buiten, dan ben ik dankbaar en blij. Bezit van materie maakt me ook gehecht en daarin voel ik een uitdaging, omdat onthechting juist meer vrijheid geeft. 

Mooie issues om over te blijven denken en praten samen met mijn lief. Voor nu geeft het in ieder geval een impuls aan de lenteschoonmaakkriebels die ontstaan bij al het mooie lentelicht, dit worden nu zeker ook ook lente-opruimkriebels.

(Toch jammer dat ik net gister door mijn rug ben gegaan en even wat behoedzaam moet bewegen.)

Lieverd, ik zie je graag binnenkort weer.

Je t’embrasse.

Marjan 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *