Lieve Jacquelien,

Ik heb genoten van je brief. Vooral van je liefdevolle enthousiasme over het weerzien van je dochter. Je foto liet het ook zo mooi zien.

Het is koningsdag. Ja hoor wij hebben ook oranje tompoucen in huis en de vlag hangt ook.  Nou ben ik niet een enorm koningsdag-fan dus ik mis de vrijmarkten en de aubades niet. Maar ik mis wel de gezelligheid dat het er is, en dat ik de keuze heb om niet te gaan.

Wij hebben een eind gefietst met de kinderen. Hier in Drenthe is het rustig en zijn de fietspaden stil en verlaten in de ochtend. Het geeft een gevoel van vrijheid.

In de media zie ik mensen toch elkaar opzoeken, kleedjes voor hun huis leggen. Ook hier zag ik een stalletje langs de weg. En dat terwijl het advies is om thuis te blijven.

Tijdens onze fietstocht heb ik daar veel over gedacht. Wat ik zie is dat rek van de aanpassing er uit begint te raken, althans voor een deel van de mensen.Wie wil er niet zijn vrijheid terug?

En eerlijk gezegd, ik snap het best. Ik ben die hele Corona-crisis ook zat en ik baal ervan. Toch zit ik het uit. Ik heb voor mijn gevoel geen andere keus. Afstand houden begint al bijna een gewoonte te worden. Ik reken er al op dat een onze zomervakantie er anders uit zal zien dan gepland en denk zelfs dat onze grote reis naar Afrika volgend jaar niet door zal gaan. Ik leg me neer en geef me over, dit is wat het is. Ik hoop op kleine mooie stapjes de goede kant op en ik zie wel wanneer het komt. Niet dat ik dat zo makkelijk vind….

Het is het aanleren van een nieuwe gewoonte, zoals mijn dagelijkse Tai Chi-oefeningen in de ochtend. De eerste tijd train je omdat je een serie wil beheersen. Ik hield een schema bij en beloonde mezelf na elk week. Goed gedaan, zie het resultaat!! Maar dan hou vol. Dus je kent het trucje, weet dat je het kunt en dan verder gaan. Dat is volhouden, het Engelse woord perseferance.

Daar staan we nu voor, volhouden. Het is moeilijk, je weet niet hoe lang en er is niet direct een beloning voor jouw inspanning. Accepteren dat het pijn doet, dat je mensen mist. Dat is hard werken, dat weet ik.

Tai Chi is nu een gewoonte van mij, elke dag doe ik mijn oefeningen, nieuwe en oude. En dat maakt me trots. 

Ik ben ook trots op alle wereldburgers die op zijn of haar manier alles doen om de crisis te doorstaan. Het is elke dag weer de commitment maken.  En voor wie het moeilijk heeft, ik wens je een sprankje hoop, hoop dat de beloning ook echt komt. 

Lieverd tot gauw.

Liefs Marjan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *