Lieve Jacquelien

Ik zit nu in mijn werkkamer en ben druk bezig om ons e-magazine vorm te geven. Zo leuk om te doen. Ik lees onze brieven door en maak er een mooie lay-out bij. Het is gewoon een beetje hobby-en. Alhoewel, op het moment dat ik me bedenk dat we het gaan verspreiden en het online beschikbaar komt, dan gaat er wel wat kriebelen in me hoor. Dat is dat onzekere stemmetje weer. Maar goed, die ken ik: ..’hey hallo ben je er weer? ga maar even zitten, je hoort erbij maar ik ga nu even verder OK?..

Soms zou ik willen dat er nog meer creativiteit in me huisde. Ik zie nu voor me dat op mijn werktafel verschillende poppetjes zitten met ieder hun eigen emotie die stuk voor stuk aandacht van me komen vragen. Weet je wat ik pak mijn voorraad poppetjes erbij. Ik heb deze gebruikt bij lessen met kinderen en bij tafelopstellingen.

Mag ik u voorstellen: links van me zit mijn onzekerheid, een klein olifantje dat een beetje bang kijkt. Ze heeft moeite om stil te zitten en hopt wat om mijn scherm heen. Ze wilt heel graag aandacht. Tsja, nu zit ze alweer rechts. Wat zo leuk is, is dat Lucky Luuk voor de olifant is komen te staan. Stoer en dapper en met bravoure. Mij maak je niet gek. Precies het goede gezelschap voor kleine Ikje

Links achteraan naast mijn scherm zit mijn huiselijke mama-gevoel. Ze is bezig lijstjes te maken met wat er allemaal nog gedaan moet worden, ze heeft controle. Prima, maar niet zo op de voorgrond hoor. Het poppetje is zo’n Russische Baboesjka, ik haal even de grote weg en pak er een kleinere uit. Die grote was me net iets te dominant.

Ach en zie je de kleine fladderaar. Zij heeft zin om de agenda en de moet-dingetjes van vandaag los te laten en gezellige dingen te doen. En last but not least. Op de voorgrond een kleine boeddha. Dat is de rust in mezelf die me gefocussed houdt en die voor mij alles bij elkaar houdt. Zie wat een gezelligheid zo om me heen terwijl ik bezig ben. Ik voel me nu net de schrijver uit een film die een kinderboek aan het schrijven is en al schrijvende zie je als animaties zijn karakters tevoorschijn komen.

Mooi toch om even bewust te zijn van al die stukjes die aanwezig zijn, zonder daar in te hoeven verdwijnen. Het geeft mij althans nu even heel veel plezier en luchtigheid. Het speelse kind zou ik eigenlijk nu ook even een plekje kunnen geven.

Je verwonderen is een kinderlijke kwaliteit. Weet je nog dat je met je kind door het bos liep in deze tijd van het jaar? De blije koppies bij de vallende blaadjes, de triomf bij het vinden van die ene kastanje die echt het allermooiste glom. Stampen in de plassen en gieren van het lachen als niet zij daar vies van werden maar jij, omdat je in de buurt stond. Hoewel de herfst ook een periode is waarin de neerslachtigheid op de loer ligt, zie ook in het bos ook veel mensen stralen en dollen met de blaadjes en zich verwonderen. Net als hun kinderen. Gelukkig maar, de tijd is ingewikkeld genoeg, dus hierbij een pleidooi om ons te blijven verwonderen.

O ja, en dan nog even: het e-magazine is echt bijna klaar èn ik heb me aardig ingelezen hoe we onze life-uitzending technisch kunnen realiseren. Het gaat echt leuk worden. 6 november 20.00 gaan we live. (Klinkt best stoer, vind je niet?!)

Dikke knuf.

Marjan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *