Lieve Jacquelien,

Ik zit op de bank in ons huisje hier in Drenthe, het zonnetje schijnt voorzichtig in mijn nek terwijl de wind een continue achtergrond geluid is. Het is vandaag wat matig weer, maar  het drukt de pret zeker niet. Vanochtend kon ik even naar mijn vader, best fijn, vanaf hier is het maar 15 minuten rijden naar hem. Dat scheelt me een uur.

Ik ben blij dat hij 2 jaar geleden hier 1 keer is geweest. Als ik hem nu vertel over ons plekje heeft hij er een beeld bij. Zo jammer dat mijn moeder hier nooit is geweest, dat ik haar nooit heb kunnen laten zien waar ik zo van geniet. Terwijl ik hier veel aan haar denk. Ik kan zo genieten van ons uitzicht en de eindeloze wolkenluchten, zonsondergangen, vogels en alle kleuren die voorbij komen in de lucht zo op een dag. Dan zie ik haar nog zitten op de bank in het huisje op Ameland, met een bakkie of een glaasje turend over de velden. Mijmerend of gewoon genietend van de rust, het niets, het uitzicht dat we daar ook hadden. Ik lijk toch in veel opzichten op haar, ook hier in. Het kleine geluk, de momentjes.

Als ik zo uitkijk en de wolken voorbij zie drijven kan ik grote zorgen of kleine stressfactoren  weg laten waaien. Zijn, gewoon zijn is hier voor mij geen kunst.

Gister heb ik een flink stuk gewandeld, alleen. Alleen ik, de hond en de natuur om me heen. Even voelde ik de verleiding om muziek op te zetten of een podcast, toch weer de afleiding. Ik heb het niet gedaan en liep verder met de verwondering in me hoe snel we ons toch laten afleiden. Daarentegen zag ik de ontelbare bloemen, de vogels die surften op de wind. De koekoek die zich liet horen en de bijtjes die zoemden op de korenbloemen.

Zo wandelend ging ik ook weer even terug naar mijn wandeltocht door de Sahara vorig jaar november, naar mijn wandeltocht het jaar daarvoor van huis naar Drenthe. Tochten die erg verschilden in karakter, maar die het wandelen en het alleen zijn en de stilte gemeen hadden. En dan ontstaat er zo maar weer inspiratie voor een nieuwe wandeluitdaging. Ik weet nog niet precies waar en hoe, maar ik begin in ieder geval weer met mijn kilometers te maken en te trainen voor een mooie tocht. Het hebben van een doel helpt mij altijd wel om mezelf uit te dagen. Dus… in oktober dit jaar ga ik weer een meerdaagse tocht maken. Nu alweer zin in.

Lieve vriendin. Ik hoop dat jij ook geniet van de ruimte die er nu even is. Bevallen de nieuwe fietsen goed? Loop je binnenkort es met mij mee?

Warme groet, veel liefs,

Marjan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *