Lieve Jacquelien,

Wat een verstild beeld, dat jochie met zijn hengel aan de waterkant. De verwondering en de overgave. Ik zit hier en dat is goed. Het is mediteren op een dobbertje aan de waterkant… Mooi  toch dat je verstilling in zoveel vormen kunt vormgeven. 

Je vroeg me naar mijn ochtendritueel, hoe ik mijn Tai Chi in de ochtend vormgeef. 

Nou eigenlijk begint dit al op de avond daarvoor. Ik spreek met mezelf af welke oefening of serie ik de volgende dag wil gaan doen, zo nodig leg ik de beschrijving al klaar als ik een spiekbriefje nodig heb. Dit alles scheelt een hoop discussie in mezelf ‘s -ochtends vroeg.  Zodra de wekker gaat, om 6 uur doordeweeks, blijf ik heel even liggen, voel bewust mijn ademhaling en herinner me mijn intentie. Dan stap ik mijn bed uit. Wat ik tracht is om vanaf de eerste aanraking met de grond me bewust te zijn van mijn bewegingen. Tai Chi is aandacht in beweging; dus  ik breng de aandacht in het wakker worden en het in beweging komen van mijn lijf. Het huis is op dat moment nog rustig. Ik doe mijn oefeningen in de woonkamer en nadat ik de hond eten heb gegeven zet ik daar een rustig muziekje op. Vervolgens begin ik met een aantal opwarmingsoefeningen, om de energie te laten stromen. Eerst wordt ik dus fysiek wat actiever en uiteindelijk verstil ik daar ook weer in, de aandacht gaat naar binnen. Dan begin ik aan mijn serie of series.  De ene keer gaat het vloeiend en de andere keer kost het moeite om er in te komen. 

Als ik klaar ben ga ik thee zetten en dan loop ik met 2 koppen thee naar boven. Ik maak mijn lief wakker en samen lezen we even het nieuws en beginnen we de dag. 

Ik verslap ook wel es , dan komen er smoesjes en omwegen en is mijn routine even ver te zoeken, maar O dan ben ik weer zo blij als ik weer terug in het ritme ben….

Want eerlijk gezegd toen de Corona ons allemaal overviel was ik ook echt uit mijn doen. Het kostte me echt moeite om mijn oefenritme vast te houden hoor. Tuurlijk wist ik dat het juist nu goed is en houvast geeft en dat soort wijze waarheden, maar eerlijk gezegd had ik daar ook even maling aan. Als een opstandig kind in me die zich even flink verzet. Ken je die reclame: NU EVEN NIET, zo voelde dat toen. Ik ken die puber in me wel hoor, over het algemeen werkt het voor mij het beste om haar dan even de ruimte te geven en te laten pruttelen, want uiteindelijk komt ze dan tot rust. Toen de behoefte na een tijdje weer ontstond, hielp het me om een paar oude fijne oefeningen erbij te pakken. In de ochtend begon ik dan kort en eenvoudig. Waardoor ik een met een tevreden gevoel de dag begon. En later laste ik een extra momentje in de dag in om een nieuwe serie te oefenen. Dat is dus nu mijn regelmaat die ik probeer vast te houden. 

Het vroege opstaan ben ik wel gewend, dat vind ik niet meer moeilijk, de uitdaging om het tweede moment te pakken begint ook al aardig te lukken. Op goede dagen pak ik ‘s avonds ook nog een 15-20 minuten meditatie. Dat is nu mijn volgend streven om die ook een vaste plek te geven. En eerlijk gezegd vind ik dat nog wel uitdagend, omdat de avond wel gezinstijd is.  Maar goed… een beetje uitdaging kan geen kwaad toch? 

Met alle uitdagingen en goede intenties hou ik mezelf altijd wel voor dat ik niet perfect hoef te zijn en mag falen en spijbelen. Daar ligt alleen wel een valkuil op de loer…hihi.

Joh, ik had je nog veel meer willen schrijven, had hele andere onderwerpen die ik klaar had liggen om te delen. Over 4 en 5 mei, over de stilte op de Dam gisteravond en nog meer. Over zorg voor elkaar als samenleving en dat in de stilte of verstilling waar we nu in zitten heel veel liefde zit. Uit liefde voor de ander kom ik niet dichterbij.  Wellicht kom ik daar volgende keer nog uitgebreider op terug.  Schrijven over mijn ritueel vond ik wel  bijzonder, het is echt van mij, ontstaan uit mij, mijn zelfzorg. 

Voor nu lieve Jacquelien, dikke knuf en kus. Zullen wij binnenkort ook es een prosecco op een klapstoel in het bos doen? 

Marjan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *