Lieve Jacquelien,

Wat gebeurt er veel terwijl er zoveel ook stilstaat. Wat een wondere wereld en wat is er veel onzeker nu. 

Het gevoel van de laatste dagen is een groot gevoel van gemis, en tegelijkertijd het gevoel van dankbaarheid. Gek hè, ze horen bij elkaar op de een of andere manier.

Ik mis de zekerheid en de vertrouwdheid van dagelijkse en wekelijkse rituelen en patronen. Ik mis het fysieke en face-to-face contact met mijn familie en vrienden. Ik mis de vrijheid om te ontmoeten,  het bruisende leven in ons gezin met alle verschillende agenda’s. Ik mis de bijzondere ontmoetingen met mijn cliënten  (omdat dit nu is gereduceerd tot enkel telefonisch werk)  èn ik mis de vibe waarin jij en ik zaten met onze samenwerking.

En terwijl ik dat voel, realiseer ik me ook dat ik zo veel heb om dankbaar voor te zijn. Twee kanten van 1 medaille. Mijn gezin, ons heerlijke huis met tuin. Onze gezondheid en de financiële basis die we hebben. Ik ben dankbaar voor de vrijheid die we nog hebben, de lol die ik heb met de kinderen en de verbinding die ik in stilte voel met de mensen die me lief zijn.

Het is fijn om de twee kanten te voelen, en tegelijkertijd ook best verwarrend. Ik voel het risico dat de verdrietige kant de dankbare zijde niet ziet. En dat door de dankbaarheid het verdriet wordt verdrukt. Natuurlijk weet ik dat het beiden net zoveel mag bestaan, maar mijn gevoel is daar soms over in verwarring.

Want verwarring is er, dat is denk ik ook de staat waarin veel mensen nu zijn. Herken je dat? 

Liefs en warme groet,

Marjan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *