Ik zie, ik zie

Weet je nog dat je als kind uren in het gras kon liggen en naar de wolken kon kijken. Ik heb die herinnering zeker. Althans het leken uren….

Wellicht waren het in werkelijkheid minuten of wel 1 uur. Het resultaat was in ieder geval dat het leek op uren. Totaal verwonderd door de wolken, de schaduwen en de vormen was ik helemaal mezelf. 

Deze verwondering lijken we te verliezen als we ouder worden. Niets is minder waar. We hebben het nog steeds in ons, het heeft alleen weer voeding nodig. Dus ga naar buiten, maak een wandeling en verwonder je over de kleine dingen. 

2 reacties op “Ik zie, ik zie”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *